، یادداشت مهمان -امیر معصوم‌بیگی؛ خیابان‌ها، مغازه‌ها، سفره‌ها؛ همه از زخمی سخن می‌گویند که بر پیکر اقتصاد ایران نشسته است. زخمی که از دهه‌ی ۹۰ به این سو، زندگی میلیون‌ها خانواده را تحت‌تأثیر قرار داد. زخمی که بخشی ریشه در اقتصاد نفتی به‌جا مانده از پهلوی دارد، بخشی محصول تحریم‌های خارجی و بخشی هم حاصل کم‌کاری و ساده‌اندیشی برخی مسئولان بود که به جای توجه به ظرفیت‌های درونی کشور، کلید مشکلات را در دستان قدرت‌های بیرونی می‌دیدند.

یک دهه چشم‌انتظار مذاکره

دهه ۹۰ برای دولت وقت ایران دهه «امید به مذاکره» بود. دولت وقت همه توانش را معطوف به یک ایده کرد: مذاکره با آمریکا و غرب. تصور این بود که اگر پای توافقی به نام برجام امضا شود، تمامی تحریم‌ها لغو خواهد شد.

برجام آمد، وعده‌ها داده شد، مردم انتظار کشیدند اما سرانجامِ این انتظار، تلخ بود؛ آمریکا از توافق خارج شد، تحریم‌ها تشدید شدند و حتی تروئیکای اروپایی مکانیسم ماشه را فعال کردند. نتیجه چه شد؟ سفره‌ی مردم کوچک‌تر شد و بار گرانی سنگین‌تر. حاصل رویای گره زدن اقتصاد به تحولات خارجی شد اقتصاد شرطی و یک دهه عقب‌ماندگی اقتصادی روی دست کشور ماند: «تجربه‌ها را فراموش نکنیم، این تجربه‌ی ده سال گذشته را فراموش نکنیم.» ۱۴۰۴/۰۷/۰۱

اما همان کسانی که همه‌چیز را بر روی یک ایده‌ی توهمی و خیالبافانه گذاشته بودند، حالا برای فرار از مسئولیت به‌دنبال مقصر تازه می‌گردند و در فضای رسانه‌ای آدرس غلط می‌دهند. رسانه‌هایشان هم‌صدا با دشمن، سعی می‌کنند نگاه‌ها را از اشتباهات خود بردارند و رهبر انقلاب را نشانه بروند؛ کسی که پیش‌تر از همه هشدار داده بود که: «کلید حل مشکلات اقتصادی در لوزان و ژنو و نیویورک نیست؛ در داخل کشور است.» ۱۳۹۴/۰۲/۰۹

کلید نجات اقتصاد ایران در داخل کشور

🔸 برخلاف برخی مدیران که چشم بر مشکلات می‌بندند، رهبر انقلاب بارها و بارها صریحاً از رنج معیشتی مردم سخن گفته‌اند: «مگس روی زخم می‌نشیند؛ زخم را نگذارید به وجود بیاید. ما اگر مشکل داخلی نداشته باشیم، نه این شبکه‌ها می‌توانند اثر بگذارند، نه آمریکا می‌تواند هیچ غلطی بکند. ما مشکلاتمان را باید خودمان حل کنیم.» ۱۳۹۶/۱۰/۱۹

اولین گام حل مشکل، پذیرش آن است؛ ایشان هیچ‌گاه این زخم را انکار نکرده‌اند. از سال‌ها پیش، مسیر را روشن کرده بودند: نام‌گذاری سال‌ها با شعارهای اقتصادی، ابلاغ سیاست‌های «اقتصاد مقاومتی»، مطالبه‌گری از مسئولان و توصیه‌های مکرر در جهت تقویت تولید ملی و استفاده از ظرفیت‌های داخلی: «بنده خیلی دغدغه‌مندم نسبت به مسئله‌ی معیشت مردم امّا هرچه با کارشناس‌ها مشورت می‌کنم، می‌بینم جز این راهی وجود ندارد که ما قاطعاً تکیه کنیم به مسائل داخلی.» ۱۳۹۵/۰۵/۱۱

«اقتصاد مقاومتی» در نگاه ایشان فقط یک شعار نبود. معنایش ساده اما عمیق است: اگر قرار است سختی باشد، باید اول بر دوش مدیران سنگینی کند نه بر سفره مردم. معنایش این بود که نمی‌توان سرنوشت نان و زندگی مردم را به وعده‌های نامطمئن قدرت‌های خارجی گره زد.

رهبر انقلاب هیچ‌گاه با اتکا به مذاکره برای حل مسائل اقتصادی موافق نبوده‌اند اما در عین حال مقابل دولت‌های منتخب مردم هم سد نساختند. از توافق سعدآباد گرفته تا برجام و حتی مذاکرات عمان، همیشه به دولت‌ها میدان دادند تا ایده‌هایشان را بیازمایند.

ایشان به دولت‌ها فرصت دادند تا تجربه نشان دهد که مسیر واقعی نجات، فعال‌سازی ظرفیت‌ها و توان داخلی کشور است نه چشم دوختن به درهای بسته‌ی غربی‌ها: «بعضی از مسئولین فکر می‌کنند در قضیه‌ی هسته‌ای ما با آمریکایی‌ها مذاکره کنیم [تا] موضوع حل بشود؛ گفتیم خیلی خب، اصرار دارید شما، در این موضوعِ بالخصوص بروید مذاکره کنید؛ ولی در همان سخنرانی اول امسال گفتم من مخالفتی نمیکنم اما خوشبین نیستم.» ۱۳۹۲/۱۱/۲۸

از واردکننده تا صادرکننده؛ درس میدان دفاعی برای اقتصاد ایران

در همه‌ی این سال‌ها، پرتکرارترین مطالبه‌ی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای از مسئولان یک چیز بوده: حل مسئله اقتصاد. ایشان بارها تذکر داده‌اند و بارها راه‌حل نشان داده‌اند: «کلید حل مشکلات کشور، بهره‌برداری خردمندانه از امکانات داخلی و ظرفیت درون‌زای کشور است. امیدمان را به بیرون از ظرفیّت داخلی کشور ندوزیم.» ۱۳۹۲/۰۶/۰۶

همان‌گونه که در میدان دفاعی و عرصه‌های علمی و… به قله رسیدیم، در اقتصاد هم می‌توانیم؛ به شرط آنکه ساده‌اندیشی‌های گذشته دوباره تکرار نشود و از تجربه‌ی دولت غربگرا عبرت گرفته شود: «تحریم قطعاً قابل علاج است امّا علاجش عقب‌نشینی نیست. علاجش چیست؟ علاج تحریم فقط و فقط تکیه بر توانایی‌های ملّی است.» ۱۳۹۹/۰۵/۱۰

نوشته اقتصاد برجامی، زخم جریان غرب‌زده بر پیکر ایران اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر ، نشست مشورتی وزیر امور خارجه با سفرای جمهوری اسلامی ایران در کشورهای آلمان، فرانسه و انگلیس که در پی اقدام غیرمسئولانه این سه کشور در سوء استفاده از سازوکار حل اختلاف برجام برای بازگرداندن قطعنامه‌های لغوشده شورای امنیت سازمان ملل، جهت مشورت به تهران فرا خوانده شده‌اند، عصر امروز در محل وزارت امور خارجه برگزار شد.

در این جلسه، آخرین تحولات مرتبط با موضوع هسته‌ای و روابط دوجانبه با سه کشور اروپایی، در پرتوی اقدام ناموجه و غیرقانونی آنها در سوء استفاده از شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران و همچنین تدابیر مناسب جهت صیانت از منافع ملی کشورمان مورد بررسی قرار گرفت.

نوشته جلسه مشورتی سفرای ایران در برلین، پاریس و لندن در وزارت امور خارجه اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر ، کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر امور خارجه، در گفتگویی با اشاره به رأی‌گیری اخیر در شورای امنیت سازمان ملل متحد اظهار داشت: این اقدام بر اساس قطعنامه ۲۲۳۱ و برجام صورت گرفت، اما از اجماع لازم برخوردار نبود. در این رأی‌گیری، چهار کشور رأی مثبت، دو کشور ممتنع و نه کشور رأی منفی دادند.

غریب‌آبادی تأکید کرد: سه کشور اروپایی و اتحادیه اروپا هیچ‌گاه به تعهدات خود در چارچوب برجام پایبند نبوده‌اند و از زمان خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸، هیچ‌یک از تعهدات خود را اجرا نکرده‌اند.

وی افزود: این کشورها اکنون ادعا می‌کنند که ایران به تعهدات برجامی خود پایبند نبوده و با این بهانه، فرایند غیرقانونی اسنپ‌بک را آغاز کرده‌اند.

وی با اشاره به تلاش‌های دیپلماتیک ایران برای جلوگیری از این اقدام، خاطرنشان کرد: جمهوری اسلامی همواره چهره‌ای منطقی و معقول از خود نشان داده و با حفظ عزت و اقتدار، مسیر دیپلماسی را دنبال کرده است.

غریب‌آبادی به تفاهم اخیر ایران با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در قاهره و پیشنهاد معقول ارائه‌شده توسط وزیر امور خارجه ایران به این سه کشور اشاره کرد و گفت: این پیشنهاد که حتی رئیس‌جمهور فرانسه آن را معقول خواند، می‌توانست مسائل مربوط به اسنپ‌بک را حل‌وفصل کند، اما کشورهای اروپایی آن را با بهانه‌های واهی رد کردند.

معاون وزیر امور خارجه افزود: ادعای این کشورها مبنی بر عدم اختیار کامل وزیر امور خارجه ایران، بهانه‌ای بی‌اساس است و سخنان وزیر امور خارجه با پشتوانه نظام مطرح می‌شود.

وی تأکید کرد: این اقدام اروپا نه‌تنها دیپلماسی را تضعیف می‌کند، بلکه نشان‌دهنده دنباله‌روی این کشورها از سیاست‌های یکجانبه‌گرایانه آمریکا است.

وی ادامه داد: جمهوری اسلامی ایران ضمن محکوم کردن این اقدام غیرقانونی، از جامعه بین‌المللی خواست تا با رد این حرکت، از مشروعیت‌بخشی به آن خودداری کنند.

تحریم‌های شورای امنیت جدی اما بیشتر عملیات روانی است

معاون وزیر امور خارجه، درباره اقدام اخیر سه کشور اروپایی برای تکمیل فرایند اسنپ‌بک و بازگرداندن تحریم‌های خاتمه‌یافته شورای امنیت اظهار داشت که در صورت عدم وقوع رویداد دیپلماتیک جدید طی شش یا هفت روز آینده، این تحریم‌ها از یک هفته دیگر فعال خواهند شد.

وی با بیان اینکه تحریم‌های شورای امنیت را نباید نادیده گرفت، تأکید کرد: این تحریم‌ها قابل قیاس با تحریم‌های یک‌جانبه‌ای که ایران در طول تاریخ با آن مواجه بوده، نیستند. ایران شدیدترین و ظالمانه‌ترین تحریم‌های یک‌جانبه را تجربه کرده است.

غریب‌آبادی افزود: تحریم‌های شورای امنیت چیزی به نظام تحریمی کنونی ایران اضافه نمی‌کنند، اما باید بسیار مراقب باشیم که در دام عملیات روانی طراحی‌شده توسط کشورهای غربی و آمریکا گرفتار نشویم.

معاون وزیر امور خارجه از دستگاه‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی کشور خواست با روشنگری لازم، مانع از انتقال فشارهای روانی این تحریم‌ها به داخل کشور شوند.

وی خاطرنشان کرد: تحریم‌های یک‌جانبه همچنان به قوت خود باقی هستند، اما تحریم‌های شورای امنیت بیشتر جنبه عملیات روانی دارند و دستگاه‌های ذی‌ربط باید با هوشیاری کامل با این موضوع برخورد کنند.

غریب‌آبادی همچنین از کارشناسان اقتصادی خواست تا با تحلیل دقیق، ابعاد این تحریم‌ها را برای افکار عمومی تبیین کنند تا از تأثیرات روانی آن کاسته شود.

بازگشت تحریم‌های شورای امنیت تفاهم ایران و آژانس در قاهره را متوقف می‌کند

کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر امور خارجه، اعلام کرد: در صورت فعال شدن تحریم‌های خاتمه‌یافته شورای امنیت تا پایان روز ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵ (یک هفته دیگر)، تفاهم منعقدشده بین ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در قاهره به‌طور کامل متوقف خواهد شد.

وی با اشاره به رأی‌گیری اخیر در شورای امنیت که به تصویب قطعنامه پیشنهادی منجر نشد، تأکید کرد: تا یک هفته دیگر فرصت برای جلوگیری از بازگشت تحریم‌ها وجود دارد. اگر اقدام دیپلماتیک خاصی رخ ندهد و تحریم‌ها بازگردند، توقف اجرای تفاهم با آژانس کاملاً منطقی و بدیهی است.

غریب‌آبادی افزود: وزیر امور خارجه ایران، پس از امضای تفاهم در قاهره، به‌صراحت اعلام کرده بود که هرگونه اقدام خصمانه علیه ایران، از جمله بازگشت تحریم‌های شورای امنیت یا اجرای اسنپ‌بک، این تفاهم را خاتمه‌یافته تلقی خواهد کرد.

وی همچنین خاطرنشان کرد: اقدامات بعدی ایران در پاسخ به این تحولات در سطح سیاست‌گذاری‌های کلان در حال بررسی است و در زمان مقتضی اعلام خواهد شد.

غریب‌آبادی تأکید کرد: ایران با هوشیاری کامل در برابر اقدامات خصمانه عمل خواهد کرد و پاسخ‌های متناسب را در دستور کار دارد.

نوشته غریب‌آبادی: بازگشت تحریم‌ها تفاهم ایران و آژانس را متوقف می‌کند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر ، عباس گودرزی با اشاره به تحرکات اخیر غربی‌ها و تلاش برای فعال کردن مکانیسم ماشه، گفت: مجلس هرگز در برابر چنین اقدامی سکوت نخواهد کرد و تصمیمی قاطع و متناسب در دستور کار قرار می‌دهد.

وی افزود: آنچه به‌عنوان «اسنپ‌بک» یا بازگشت تحریم‌ها از سوی برخی قدرت‌های غربی عنوان می‌شود، بیش از آنکه تأثیر واقعی و عملی داشته باشد، اقدامی تبلیغاتی و روانی برای فشار بر افکار عمومی ایران است.

سخنگوی هیأت رئیسه مجلس شورای اسلامی یادآور شد: جمهوری اسلامی سال‌هاست با سخت‌ترین تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا روبه‌رو است و آنچه اروپایی‌ها امروز ادعا می‌کنند، در حقیقت همان محدودیت‌هایی است که پیش‌تر در قالب تحریم‌های ثانویه آمریکا اعمال شده بود.

بنابراین غربی‌ها با بزرگ‌نمایی یک سازوکار حقوقی شکست‌خورده، می‌خواهند در فضای داخلی کشورمان التهاب ایجاد کنند و این ابزار بیشتر کارکرد روانی دارد تا عملی.

وی با اشاره به مواضع آشکار مقامات اروپایی، گفت: وقتی رئیس‌جمهور فرانسه در کنار مقامات رژیم صهیونیستی با صراحت از عملیاتی شدن مکانیسم ماشه سخن می‌گوید، معنای آن چیزی جز هم‌سویی کامل اروپا با تل‌آویو نیست. این واقعیت نشان می‌دهد غرب در مسئله ایران بیش از آنکه به قواعد حقوقی و دیپلماتیک پایبند باشد، تابع اراده لابی صهیونیستی است.

گودرزی با یادآوری تجربه برجام، گفت: ملت ایران سال‌ها برای اثبات پایبندی خود به تعهدات بین‌المللی تلاش کرد اما نتیجه آن، نه رفع تحریم و نه گشایش اقتصادی بود بلکه اعمال فشارهای بیشتر از سوی همان طرف‌هایی شد که امروز از مکانیسم ماشه سخن می‌گویند. همین تجربه کافی است تا همه باور کنند که مذاکره با غربی‌ها نه تنها سودی ندارد بلکه زمینه‌ساز باج‌خواهی و نقض آشکار تعهدات بین‌المللی است.

وی همچنین با تبیین جنبه تبلیغاتی و بزرگنمایی این اقدام، گفت: مردم ایران نشان داده‌اند که در برابر جنگ روانی دشمن، مقاومند. ما هم باید هوشیار باشیم و اجازه ندهیم این بزرگ‌نمایی‌ها به ابزار فشار در داخل تبدیل شود.

سخنگوی هیئت رئیسه مجلس خاطرنشان کرد: امروز جمهوری اسلامی در شرایطی ایستاده که تحریم‌ها دیگر موضوع تازه‌ای برای آن نیست. اقتصاد مقاومتی، ظرفیت‌های داخلی، توسعه روابط با کشورهای مستقل و هم‌پیمانان منطقه‌ای، مسیر کشور را مشخص کرده و همین‌ها سپری در برابر هجمه‌های خارجی است. غربی‌ها به دنبال بهره‌گیری از تاکتیک‌های روانی هستند اما ملت ایران تجربه کافی برای عبور از این مقطع را دارد.

گودرزی با اشاره به وظایف مجلس، گفت: وظیفه نمایندگان مردم در چنین شرایطی دفاع قاطع از حقوق ملت و حراست از منافع ملی است. همان‌طور که بارها اعلام شده، زیر بار حرف زور نخواهیم رفت و با اجرای رسمی مکانیسم ماشه، مجلس تصمیم و اقدام متقابل خواهد داشت. این تصمیم صرفاً واکنشی احساسی نخواهد بود بلکه اقدامی سنجیده، قاطع و مبتنی بر عزت و حکمت است تا پیام روشنی به طرف مقابل بدهد که ایران هرگز در برابر زورگویی عقب‌نشینی نمی‌کند.

وی در پایان تاکید کرد: مسیر جمهوری اسلامی در تعاملات خارجی براساس استقلال و اقتدار ملی و تکیه بر توان داخلی ترسیم شده است. هیچ قدرتی نمی‌تواند با فشارهای ساختگی مسیر ملت ایران را تغییر دهد. تجربه نشان داده که هر بار دشمن به دنبال فشار بیشتر بوده، کشور ما با ایستادگی و انسجام ملی قدرتمندتر ظاهر شده و این بار نیز همان خواهد شد.

نوشته گودرزی: مجلس در برابر اجرای مکانیسم ماشه اقدام متقابل می‌کند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

حجت‌الاسلام حسنعلی اخلاقی امیری در گفتگو با پارسوماش خبر ، درباره اقدام تروئیکای اروپایی برای آغاز فرایند فعال‌سازی «مکانیسم ماشه» یا «اسنپ‌بک» علیه ایران، اظهار کرد: مکانیسم ماشه امروز یک مترسک خسته است که توان خدشه‌دار کردن اراده پولادین جمهوری اسلامی را ندارد.

وی ادامه داد: ما بیش از ۴۷ سال است که در دور زدن تحریم‌ها تجربه داریم. بر این اساس، قطعاً مکانیسم ماشه توان ضربه زدن به اقتصاد ما را ندارد و آثار آن بیشتر روانی است.

اخلاقی امیری با اشاره به آثار روانی این‌گونه اقدامات غربی‌ها، گفت: هدف اصلی آن‌ها تحمیل فشار روانی به جامعه است، اما مردم ما به لطف خداوند این مرحله را نیز پشت سر خواهند گذاشت.

نماینده مردم مشهد در مجلس شورای اسلامی در ادامه با تأکید بر لزوم پاسخ قاطع به اقدامات سه کشور اروپایی در صورتی که مکانیسم ماشه را فعال کنند، گفت: نباید دست ما در برابر این اقدام طرف غربی خالی باشد و باید طبق آیه شریفه اشِدّاءُ عَلَی الْکُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم، موضعی قاطع اتخاذ کنیم.

وی با اشاره به اقدامات احتمالی مجلس شورای اسلامی در صورت فعال شدن مکانیسم ماشه، اظهار کرد: نمایندگان مجلس چند طرح در این زمینه تهیه کرده‌اند که در حال بررسی در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس است. اقدام کشورهای اروپایی در فعال‌سازی مکانیسم ماشه در حالی که خودشان هیچ‌یک از تعهداتشان را انجام نداده‌اند، مفتضحانه است.

نماینده مردم مشهد در مجلس شورای اسلامی گفت: بهتر است کشورهای اروپایی به مسیر تعهدات خود بازگردند و از فعال سازی مکانیسم ماشه منصرف شوند، در غیر این صورت بدانند شورای عالی امنیت ملی ایران با مصوبات قانونی مجلس، ابزارهای زیادی برای مقابله با مکانیسم ماشه در اختیار دارد. از سوی دیگر، اگر این کشورها به مسیر بازنگردند، ما ۹۰ روز فرصت داریم که از ابزارهایی از جمله خروج از NPT استفاده کنیم.

نوشته شورای عالی امنیت ملی ابزارهای لازم برای مقابله با مکانیسم ماشه را دارد اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

پارسوماش خبر ؛ گروه سیاست – محمدصادق دانشجو: در نظام بین‌الملل، اعتبار و پایبندی به تعهدات، رکن بنیادین هرگونه تعامل دیپلماتیک و مذاکرات میان دولت‌ها به شمار می‌رود. نظم حقوقی بین‌المللی، بر مبنای اصل وفای به عهد (Pacta sunt servanda) استوار است؛ اصلی که نقض آن می‌تواند بنیان اعتماد متقابل و امکان سازش سیاسی را متزلزل سازد.

با این‌حال، تجربه روابط بسیاری از کشورها با ایالات متحده آمریکا حاکی از آن است که واشنگتن در عمل از این اصل فاصله گرفته و به‌جای تعهدپذیری، رویکردی مبتنی بر تحمیل خواسته‌های یک‌جانبه، نقض توافقات چندجانبه و اعمال فشار حداکثری در پیش گرفته است.

در این میان، جمهوری اسلامی ایران یکی از بارزترین قربانیان این رویکرد متناقض بوده است؛ کشوری که در چند دهه گذشته، همواره با اشکال گوناگون فشار، تحریم، تهدید نظامی و بدعهدی مواجه شده و در عین حال تلاش کرده با پایبندی به چارچوب‌های حقوقی، تعاملات خود را در قالب گفت‌وگو و توافق پیش ببرد. اما آیا این رفتار صرفاً مختص ایران است؟ آیا مشکل در رویکرد ایران به تعامل و مذاکره است یا در ساختار قدرت و نگاه سلطه‌محور آمریکا به جهان؟

برای پاسخ به این پرسش، ابتدا به بررسی تجربه ایران با آمریکا می‌پردازیم؛ تجربه‌ای که از کودتای ۱۳۳۲ تا بدعهدی در برجام و سیاست فشار حداکثری دولت ترامپ را دربر می‌گیرد. سپس با تحلیل رفتار ایالات متحده در قبال سایر کشورها – از اروپا و کانادا تا هند و ونزوئلا – نشان خواهیم داد که مشکل، نه در «موضع‌گیری‌های طرف مقابل»، بلکه در رویکرد سیاست خارجی آمریکا نهفته است؛ سیاستی که نمی‌تواند شریک قابل اعتمادی برای توافقات دیپلماتیک باشد، زیرا به‌جای مذاکره برابر، در پی تسلیم طرف مقابل است.

کودتای ۲۸ مرداد و شروع بی‌اعتمادی تاریخی

سابقه دشمنی آمریکا با خواست ملت ایران به نیم قرن قبل بازمی‌گردد. کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که با طراحی آمریکا و انگلیس علیه دولت دکتر محمد مصدق انجام شد، نقطه آغازین بی‌اعتمادی ایرانیان به ایالات متحده است.

در این رویداد، دولت ملی و قانونی ایران به جرم ایستادگی در برابر استعمار انگلیس و ملی کردن نفت، توسط CIA سرنگون شد و رژیم استبدادی پهلوی مجدداً بر کشور مسلط گردید. آمریکا با این کودتا، برای دهه‌ها جای پای خود را در ایران محکم کرد و از شاه حمایت کامل به عمل آورد. در طول ۲۵ سال پس از کودتا، هر حرکت آزادی‌خواهانه در ایران با پشتیبانی یا چراغ سبز واشنگتن سرکوب شد. این دخالت تاریخی آمریکا، زخم عمیقی بر افکار عمومی ایران برجای گذاشت و موجب شد اعتماد به نیت واشنگتن برای همیشه مخدوش گردد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، آمریکا نه تنها اشتباهات گذشته خود را جبران نکرد، بلکه به دشمنی‌های جدیدی دست زد. در خلال جنگ ایران و عراق در دهه ۱۳۶۰، واشنگتن عملاً در کنار رژیم متجاوز صدام حسین قرار گرفت؛ اطلاعات ماهواره‌ای و سلاح‌های پیشرفته در اختیار عراق گذاشت تا علیه ایران به‌کار گیرد. اوج این خصومت، حمله ناو آمریکایی به هواپیمای مسافربری ایران در سال ۱۳۶۷ (پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر) بود که به شهادت ۲۹۰ انسان بی‌گناه انجامید. هرچند آمریکا بعدها این واقعه را «اشتباه ناخواسته» خواند، اما اعطای نشان شجاعت به فرمانده ناو نشان داد که واشنگتن کمترین عذاب وجدانی بابت کشتار ایرانیان ندارد. تمامی این وقایع تاریخی، بنیانی از بی‌اعتمادی عمیق نسبت به آمریکا در حافظه جمعی ایرانیان ایجاد کرده است.

بدعهدی در برجام و بازگشت تحریم‌ها

نمونه معاصر و بسیار مهم بدعهدی آمریکا در قبال ایران، سرنوشت توافق هسته‌ای برجام است. جمهوری اسلامی پس از سال‌ها مذاکره دشوار، در سال ۲۰۱۵ پذیرفت بخش عظیمی از برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز خود را محدود کند و تحت نظارت شدید بین‌المللی قرار دهد تا نگرانی‌های غرب برطرف شود. در مقابل، قرار بود تحریم‌های اقتصادی رفع و روابط عادی تجاری برقرار شود.

ایران به گواهی تمام گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تا سال ۲۰۱۸ کاملاً به تمامی تعهدات برجامی خود عمل کرد. اما ترامپ – که از ابتدا دشمن این توافق چندجانبه بود – در اردیبهشت ۱۳۹۷ (می ۲۰۱۸) یک‌جانبه آمریکا را از برجام خارج کرد. او نه تنها از اجرای تعهدات واشنگتن سرباز زد، بلکه بلافاصله تحریم‌های شدیدی علیه ایران اعمال نمود و سیاست فشار حداکثری را کلید زد.

اقدام ترامپ نقض فاحش یک توافق بین‌المللی مورد تأیید شورای امنیت بود. ایران اما در واکنشی مسئولانه اعلام کرد به احترام درخواست سایر طرف‌های برجام (اروپا، چین و روسیه)، فعلاً در برجام می‌ماند تا به آن‌ها فرصت دهد اثرات خروج آمریکا را جبران کنند. ایران به مدت یک سال کامل پس از خروج آمریکا، همچنان اکثر تعهدات هسته‌ای خود را اجرا کرد و از افزایش غنی‌سازی یا کاهش همکاری با بازرسان آژانس خودداری نمود. این تصمیم تهران حتی مورد اذعان رسانه‌های غربی هم قرار گرفت که نوشتند: «ایران برای یک سال پس از خروج واشنگتن، به توافق پایبند ماند». دلیل این صبوری ایران آن بود که نشان دهد اهل مذاکره مسئولانه و وفاداری به عهد است. اما متأسفانه، طرف‌های غربی به‌ویژه سه کشور اروپایی (E3) در عمل نتوانستند یا نخواستند تعهدات اقتصادی خود را عملی کنند. سازوکار مالی ویژه (اینستکس) که برای دور زدن تحریم آمریکا ایجاد شده بود، تقریباً هیچ تأثیری نداشت و اروپا صرفاً از ایران خواست خویشتنداری کند، بی‌آن‌که هزینه‌ای برای حفظ برجام بدهد.

بالاخره صبر ایران در اردیبهشت ۱۳۹۸ لبریز شد و تهران اعلام کرد به‌تدریج تعهدات خود را کاهش می‌دهد؛ البته گام‌به‌گام و بازگشت‌پذیر. این تصمیم کاملاً در چارچوب بندهای خود برجام بود که به ایران حق می‌داد در صورت نقض تعهدات توسط طرف مقابل، اجرای تعهداتش را تعلیق کند. بنابراین ایران از موضع حق و منطق بین‌المللی عمل کرد. با این حال، آمریکا و اروپا همین واکنش ملایم ایران را نیز بهانه‌ای برای فشار بیشتر قرار دادند. آمریکا مدعی شد ایران زیر میز زده، در حالی که خود واشنگتن میز مذاکره را ترک کرده بود.

سپس دولت ترامپ به امید تسلیم کامل ایران، شدیدترین تحریم‌های تاریخ را علیه ملت ایران اعمال کرد: از تحریم کامل صادرات نفت و بانک مرکزی گرفته تا قرار دادن نام سپاه پاسداران در لیست گروه‌های تروریستی. هدف علنی آمریکا، فروپاشی اقتصادی ایران و کشاندن تهران به پای میز مذاکره جدید از موضع ضعف بود. ترامپ ۱۲ شرط تحقیرآمیز را در سخنرانی وزیرخارجه‌اش (مایک پمپئو) مطرح کرد که عملاً به معنای تغییر تمام سیاست‌های مستقل ایران بود، از توقف کامل غنی‌سازی و بستن تأسیسات هسته‌ای گرفته تا قطع نفوذ منطقه‌ای و حتی تغییر رفتار داخلی. این شروط گستاخانه نشان می‌داد آمریکا چیزی کمتر از تسلیم بی‌قیدوشرط ایران نمی‌خواهد.

همزمان، ترامپ تلاش کرد با تهدید علنی، ایران را به میز مذاکره بکشاند. به دفعات مقامات آمریکایی گفتند: «ایران دو راه بیشتر ندارد: یا مذاکره با ما یا رویارویی نظامی». حتی پیش از آغاز هرگونه گفتگوی دیپلماتیک، لحن کاخ سفید این بود که «یا خواسته‌های ما را بپذیرید یا منتظر حمله باشید». چنین رویکردی عملاً مفهوم مذاکره را زیر سوال می‌برد؛ زیرا گفتگو زیر سایه تهدید به نابودی، بیشتر شبیه اولتیماتوم است تا دیپلماسی.

نمایش قدرت برای اعمال فشار

آمریکا همچنین به نمایش قدرت نظامی مستقیم علیه ایران روی آورد تا به تهران نشان دهد گزینه نظامی واقعی است، نه صرفاً حرف. در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، هرگاه تنش با ایران بالا می‌گرفت، پنتاگون بمب‌افکن‌های B-52 را از پایگاه‌های خود در آمریکا به خلیج فارس می‌فرستاد تا در نزدیکی مرزهای هوایی ایران پرواز کنند. این مأموریت‌ها بنا به گفته مقامات آمریکایی برای بازدارندگی ایران طراحی شده بود. چنین اقداماتی از منظر ایران، فضای قبل از مذاکره را کاملاً خصمانه و غیرقابل اعتماد می‌کرد. تهران به درستی استدلال می‌کرد چگونه می‌توان با طرفی که همزمان تهدید به بمباران می‌کند، مذاکره‌ای برابر داشت؟

البته جمهوری اسلامی با وجود تمامی این فشارها، خویشتنداری راهبردی خود را تا حد امکان حفظ کرد. این رفتار تهران نشان می‌داد گزینه مطلوبش حل‌وفصل اختلافات از طریق سیاسی و قانونی است نه منازعه نظامی.

زیاده‌خواهی در مذاکرات احتمالی آینده

تجربه دوره اول ترامپ نشان داد که او به یک توافق محدود (مثلاً صرفاً هسته‌ای) رضایت نخواهد داد. چنان‌که دیدیم، تحلیل‌گران غربی انتظار داشتند در مذاکرات جدید، تیم ترامپ توان موشکی ایران و نفوذ منطقه‌ای‌اش را نیز روی میز بگذارد. هرچند تهران تأکید کرده تنها در مورد موضوع هسته‌ای و رفع تحریم‌ها گفتگو می‌کند، اما آمریکا احتمالاً به این محدودیت تن نخواهد داد. در واقع واشنگتن خواهان معامله‌ای جامع است که همه اهرم‌های قدرت ایران را مهار کند.

ترامپ و تیمش به صراحت گفته‌اند که دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای خط قرمز ماست – که این خواسته مورد پذیرش ایران نیز هست چون فتوای رهبری آن را منع کرده – اما فراتر از آن، آمریکایی‌ها خواستار برچیده شدن برنامه هسته‌ای ایران هستند. نماینده ویژه ترامپ، استیو ویتکاف در آستانه مذاکرات عمان اظهار داشت: «موضع ابتدایی ما برچیدن برنامه هسته‌ای شماست». هرچند او پس از مذاکره لحن متفاوت‌تری گرفت و از یافتن راه‌های میانه سخن گفت، اما نمی‌توان تردید داشت که سقف مطالبات آمریکا بسیار بالاست. به بیان دیگر، آن‌ها رفع تحریم‌ها را موکول به تغییرات اساسی در سیاست‌های ایران می‌کنند.

نمونه‌ای از این زیاده‌خواهی را می‌توان در اظهارات ترامپ درباره «ژنرال سیسی ایران» مشاهده کرد. ترامپ به نزدیکانش گفته خواهان آن است که در ایران فردی شبیه عبدالفتاح السیسی (دیکتاتور نظامی مصر) بر سر کار بیاید تا کاملاً در خدمت منافع آمریکا باشد. این نشانگر آن است که ذهنیت ترامپ از مذاکره، پذیرفتن هژمونی کامل آمریکا توسط طرف مقابل است. وقتی او حاضر است درباره متحدان نزدیک خود (اروپا، کانادا و …) رویکرد تحقیرآمیزی داشته باشد و مثلاً بگوید کانادا باید یکی از ایالات ما شود، طبیعی است که درباره ایران – که دشمن خوانده می‌شود – تصوری جز تسلیم همه‌جانبه نداشته باشد.

از این رو، هرگونه ورود ایران به فضای مذاکره با آمریکا باید با چشمانی باز و هوشیاری کامل همراه باشد. جمهوری اسلامی اعلام کرده خواهان حل مناقشات از طریق قانونی، حقوقی و دیپلماتیک است. اما این تمایل به معنای ساده‌لوحی نیست. تهران به‌خوبی می‌داند که طرف مقابل دولتی است که به هیچ توافقی پایبند نمی‌ماند و هر لحظه ممکن است موضعش را تغییر دهد. چنان‌که دنیس رأس (دیپلمات کهنه‌کار آمریکایی) هنگام آغاز گفت‌وگوهای قبلی هشدار داد: «امیدوارم ترامپ در حین مذاکرات تغییر موضع لحظه‌ای ندهد و اگر توافقی کردیم، چند وقت بعد زیر آن نزند». متأسفانه این نگرانی کاملاً بجا بود، چرا که ترامپ سابقه خروج از برجام، پیمان اقلیمی پاریس، توافق تجاری اقیانوس آرام و پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد را در کارنامه دارد. با چنین سابقه‌ای، اعتماد به امضای او بسیار دشوار است.

سبک روابط تحکم‌آمیز آمریکا با دیگر کشورها

پس از مرور تجربه پرمناقشه‌ی ایران در تعامل با ایالات متحده، اکنون می‌توان این پرسش را مطرح کرد: آیا رویکرد یک‌جانبه، اقتدارطلبانه و بعضاً بی‌ثبات‌کننده‌ی آمریکا صرفاً به روابط با تهران محدود بوده است؟ شواهد بسیاری از مناسبات واشنگتن با دیگر بازیگران بین‌المللی – اعم از متحدان غربی یا کشورهای مستقل – نشان می‌دهد که چنین رویکردی واجد ابعاد ساختاری است و فراتر از یک رابطه دوجانبه خاص تکرار می‌شود.

در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، این خصیصه رفتاری با وضوح و صراحت بیشتری بروز یافت. سیاست خارجی آمریکا در این دوره، نه مبتنی بر گفت‌وگو و مشارکت متقابل، بلکه بر پایه فشار هدفمند، مطالبه‌ی امتیازات نامتقارن، و تنظیم روابط در چارچوبی نابرابر بازتعریف شد. در این چارچوب، کشورها نه شریک در تصمیم‌سازی، بلکه تابع در سیاست‌گذاری تلقی می‌شوند.

برای درک بهتر این الگو، بررسی مواردی از برخورد آمریکا با کشورهای مختلف – از اروپا گرفته تا آمریکای لاتین و آسیا – می‌تواند ابعاد گسترده‌تری از ماهیت مناسبات تحکم‌آمیز واشنگتن را آشکار کند. این نمونه‌ها به‌روشنی نشان می‌دهند که ایالات متحده، صرف‌نظر از جایگاه ژئوپلیتیک یا نوع رابطه، تلاش دارد منافع خود را به شکل یک‌سویه و بعضاً تحقیرآمیز بر دیگران تحمیل کند.

دخالت در امور متحدان اروپایی

ایالات متحده تحت دولت ترامپ، به‌صراحت در سیاست داخلی کشورهای متحد خود در اروپا دخالت می‌کند. ترامپ با لحنی تحکم‌آمیز با رهبران اروپایی سخن می‌گوید. او بارها اروپایی‌ها را وادار کرد بودجه نظامی خود را به‌شدت افزایش دهند و سهم بیشتری از هزینه‌های دفاعی را بپردازند. ترامپ تهدید کرده بود اگر اعضای ناتو سطح هزینه‌های نظامی خود را بالا نبرند، آمریکا حمایت خود را کاهش خواهد داد. حتی در نشست‌های سران ناتو و گروه ۷، تصاویر معروفی منتشر شد که ترامپ را در حالتی متکبرانه و ارباب مآبانه نشان می‌داد؛ در یکی از عکس‌ها او روی صندلی تکیه زده و سایر رهبران جلوی او نشسته و به او چشم دوخته‌اند، گویی که وی فرمانده آنان است. این صحنه‌ها بازتاب تمایل ترامپ به تحقیر متحدان سنتی آمریکا بود.

ترامپ همچنین اروپا را در تنگنا قرار داد تا مطابق میل واشنگتن رفتار کند. برای نمونه، او کشورهای اروپایی را مجبور کرد خرید انرژی از روسیه را متوقف کنند و وابستگی‌شان به نفت و گاز روسیه را پایان دهند. وی تهدید کرد اگر پروژه خط‌لوله گاز ۲ Nord Stream تکمیل شود، شرکت‌های اروپایی را تحریم خواهد کرد. در نهایت، حتی قبل از بهره‌برداری خط لوله، انفجاری مشکوک در اعماق دریا آن را تخریب کرد. ترامپ در ادامه خواستار آن شد که اروپا هزینه بازسازی اوکراین و کمک‌های نظامی به کی‌یف را برعهده بگیرد و حتی اصرار داشت کشورهای اروپایی ۴ تا ۵ درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف بودجه نظامی کنند (بسیار بیش از استاندارد ۲ درصدی پیشین). به بیان دیگر، واشنگتن دولت‌های اروپایی را نه شریک برابر، بلکه زیردست خود می‌خواست و حاضر بود برای تحقق این خواسته، از هر فشاری بهره گیرد.

تحقیر و فشار بر کانادا

رفتار ترامپ با کانادا – همسایه نزدیک و متحد سنتی آمریکا – نیز ماهیتی تحقیرآمیز و زورگویانه داشت. او در جنگ تجاری خود تعرفه‌های سنگینی بر واردات کانادا اعمال کرد و آشکارا گفت اگر اقتصاد کانادا زیر فشار این تعرفه‌ها کمر خم کند، شاید بهتر باشد کانادا به «ایالت پنجاه‌ویکم آمریکا» تبدیل شود.

فشارهای اقتصادی ترامپ بر کانادا کم سابقه بوده. او تهدید کرد بر تمامی کالاهای وارداتی از کانادا ۲۵٪ تعرفه وضع می‌کند مگر اینکه اتاوا در زمینه جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی و قاچاق مواد مخدر مطابق میل واشنگتن عمل کند. ترامپ همچنین نخست‌وزیر کانادا را علناً تحقیر می‌کرد – او را «دورو» و «ضعیف» نامید – و حتی تصاویر ساختگی از خود منتشر کرد که در آن ترامپ بر قله‌ای ایستاده و پرچم کانادا زیر پایش دیده می‌شود. این اقدامات بی‌پروایانه سبب شد روابط آمریکا-کانادا به سردترین حد خود در دهه‌های اخیر برسد و افکار عمومی کانادا نسبت به صداقت و حسن‌نیت واشنگتن شدیداً بدبین شود.

برخورد تهدیدآمیز با مکزیک

دولت ترامپ نه تنها به کانادا، بلکه به مکزیک نیز با دید زیردستانه نگاه می‌کرد. ترامپ از ابتدای کارزار انتخاباتی‌اش مکزیک را بابت مهاجرت و قاچاق مواد مخدر هدف حملات لفظی قرار داد و سپس در مقام ریاست‌جمهوری، سیاست‌های کم‌سابقه‌ای علیه مکزیک اتخاذ کرد. او توافقنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) با مکزیک و کانادا را لغو و آن‌ها را وادار به پذیرش توافق جدید موسوم به USMCA کرد که در بسیاری از موارد امتیازات بیشتری به واشنگتن می‌داد. ترامپ تهدید کرده بود اگر مکزیک و کانادا خواسته‌های او را نپذیرند، به‌طور کامل از نفتا خارج شده و روابط تجاری را قطع می‌کند. این زورگویی اقتصادی، دولت‌های همسایه را عملاً در تنگنا قرار داد.

اوج رویکرد تحقیرآمیز ترامپ نسبت به مکزیک در تغییر نام «خلیج مکزیک» نمود پیدا کرد. او در نخستین روزهای دوره دوم خود (ژانویه ۲۰۲۵) طی یک فرمان اجرایی اعلام کرد از این پس دولت آمریکا این پهنه آبی را «خلیج آمریکا» می‌نامد. این تغییر نام یک‌جانبه، غرور ملی مکزیکی‌ها را جریحه‌دار کرد و پیام روشنی داشت: ترامپ حاکمیت مکزیک را به رسمیت نمی‌شناسد و مطالبات خود را حتی در قلمرو نمادین بر همسایه‌اش تحمیل می‌کند.

علاوه بر این، ترامپ با نگرش مداخله‌جویانه نظامی به مکزیک می‌نگریست. او علناً تهدید کرد برای مبارزه با کارتل‌های مواد مخدر، نیروهای آمریکایی را مستقیماً به خاک مکزیک اعزام خواهد کرد – حتی بدون رضایت دولت مکزیک. چنین رویکردی در مکزیک به‌شدت مناقشه‌برانگیز شد و به تنش‌های سیاسی داخلی دامن زد. ترامپ رسماً مجوز عملیات نظامی علیه کارتل‌های مواد مخدر را صادر کرد و از آن به عنوان «مبارزه با تروریسم» یاد می‌کند. نتیجه آن شد که روابط واشنگتن و مکزیک، به دلیل همین تهدیدات و مداخلات نظامی بالقوه، تیره‌تر از همیشه شود.

دیکته کردن سیاست‌ها به هند

دولت ترامپ با کشور هند نیز رویکرد آمرانه در پیش گرفت. یک نمونه قابل توجه، تلاش ترامپ برای اعتبارگیری از حل مناقشه هند و پاکستان بود. در می ۲۰۲۵ تنش نظامی شدیدی میان هند و پاکستان رخ داد و دو کشور چند روز درگیر تبادل آتش سنگین بودند. کاخ سفید مدعی شد این ترامپ بوده که با بهره‌گیری از اهرم‌های فشار، جنگ را در نطفه خاموش کرده و دو طرف را به آتش‌بس رسانده است و او شایسته جایزه صلح نوبل است.

در واقع ترامپ با افزایش تعرفه‌های تجاری بر هند و تهدیدهای اقتصادی، دهلی‌نو را تحت فشار گذاشت که عملیات نظامی خود علیه پاکستان را متوقف کند. پاکستان نیز که از این وضعیت بهره‌مند شده بود، در ژوئن ۲۰۲۵ رسماً ترامپ را برای جایزه صلح نوبل نامزد کرد و از نقش او در جلوگیری از جنگ تقدیر نمود. اما نخست‌وزیر هند (نارندرا مودی) صریحاً در پارلمان اعلام کرد: «هیچ رهبر خارجی از ما نخواست عملیات را متوقف کنیم» و به این ترتیب ادعای کاخ سفید را تلویحاً دروغ خواند.

از سوی دیگر، ترامپ به هند به خاطر روابطش با روسیه نیز فشار وارد کرد. با آغاز جنگ اوکراین، واشنگتن خواستار آن شد که هند خرید نفت ارزان از روسیه را متوقف کند. ترامپ چندین‌بار از دهلی‌نو انتقاد کرد و این کار را سوءاستفاده از وضعیت جنگ دانست. هنگامی که هند از قطع کامل واردات نفت روسیه خودداری کرد، دولت ترامپ در ژوئیه ۲۰۲۵ تعرفه ۲۵ درصدی بر کالاهای هندی وضع کرد و یک ماه بعد این تعرفه را به ۵۰ درصد افزایش داد. به گفته مقامات کاخ سفید، این افزایش تعرفه‌ها تنبیهی بود برای آن‌که هند دست از تجارت با روسیه بردارد. این تعرفه ۵۰ درصدی کمر صادرات هند به آمریکا – به‌عنوان بزرگترین شریک تجاری‌اش – را شکست و می‌تواند میلیاردها دلار به اقتصاد هند زیان بزند. هند در برابر این اقدام، ضمن محکوم کردن آن، به تقویت روابط خود با چین و روسیه روی آورد.

تلاش برای کودتا و تغییر رژیم در کشورهای مستقل

ایالات متحده بارها نشان داده که در مواجهه با دولت‌های نامطلوب خود، به جای گفتگوی محترمانه به دخالت مستقیم برای تغییر رژیم متوسل می‌شود؛ از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ علیه دولت دکتر مصدق گرفته تا تلاش برای براندازی دولت‌های معاصر مخالف خود مانند ونزوئلا که نمونه روشن دیگری از این سیاست است. در دوره اول ترامپ، کاخ سفید صراحتاً از رهبر مخالفان ونزوئلا (خوان گوایدو) حمایت کرد و تلاش نمود دولت منتخب نیکلاس مادورو را سرنگون کند. جان بولتون، مشاور امنیت ملی وقت ترامپ، بعدها به‌صراحت اعتراف کرد که در برنامه‌ریزی کودتا در ونزوئلا نقش داشته است. بولتون در مصاحبه‌ای گفت: «من کسی هستم که در تدارک کودتا در جاهای دیگر کمک کرده‌ام» و با ذکر نام ونزوئلا افزود: «این تلاش ما موفق نبود». او تصریح کرد که هدفشان براندازی دولت مادورو بوده است. هرچند این کودتا شکست خورد و مادورو در قدرت باقی ماند، اما نفس اعتراف یک مقام عالی‌رتبه آمریکایی به چنین اقدام خصمانه‌ای، نشانگر آن است که آمریکا برای پیشبرد اهدافش حتی از سرنگونی حکومت‌های خارجی نیز دریغ نمی‌کند.

ترامپ پس از ناکامی در کودتای ۲۰۱۹، فشار بر کاراکاس را تشدید کرد. او نیروهای نظامی آمریکا را به نزدیکی مرز ونزوئلا اعزام نمود و رزمایش‌هایی ترتیب داد تا مادورو را بترساند. همچنین وزارت دادگستری آمریکا برای دستگیری رهبران ونزوئلا جایزه نقدی تعیین کرد و مادورو و نزدیکانش را به قاچاق مواد مخدر متهم نمود. ترامپ صریحاً اعلام کرد سیاستش در قبال ونزوئلا تغییر رژیم به هر قیمت است و همه گزینه‌ها – از تحریم خفه‌کننده اقتصادی گرفته تا مداخله نظامی – روی میز است.

تمام این موارد، تصویرگری می‌کند که واشنگتن یک بازیگر قابل اعتماد در تعاملات خارجی نیست؛ زیرا هرگاه نتواند از طریق طبیعی به خواسته‌هایش برسد، به مکر، نیرنگ و زور متوسل می‌شود.

نتیجه‌گیری: احتیاط ایران در مذاکره، واکنشی منطقی به زیاده‌خواهی آمریکا

با مرور شواهد و نمونه‌های فوق، پاسخ پرسشی که در آغاز مطرح شد روشن‌تر می‌شود: چرا آمریکا در مذاکرات و رفتار دیپلماتیک قابل اعتماد نیست؟ دولت ایالات متحده – به‌ویژه تحت رهبری ترامپ – نشان داده که به جای احترام متقابل و پایبندی به توافقات، به دنبال تحمیل خواسته‌های حداکثری خود و شکستن اراده طرف مقابل است. آمریکا حل مسالمت‌آمیز مناقشات را نه از مسیر «امتیازدهی متقابل و سازش عادلانه»، بلکه از طریق تسلط کامل بر طرف مقابل می‌جوید. این روحیه تمامیت‌خواه، هرگونه اعتمادسازی را دشوار می‌سازد.

جمهوری اسلامی ایران در مقابل، همواره تلاش کرده رفتاری صلح‌آمیز، قانونی و در چارچوب مقررات بین‌المللی داشته باشد. تهران مایل بود اختلافات را از طریق مذاکرات غیرمستقیم و وساطت عمان حل‌وفصل کند و از تنش نظامی بپرهیزد. اما این طرف آمریکایی بود که با اعمال تحریم‌های جدید، طرح شروط حداکثری و نهایتاً عدم ارائه تضمین قابل اعتماد، نگذاشت مذاکرات به ثمر برسد. به بیان دیگر، اگر مسیر دیپلماسی به نتیجه نرسیده یا در مواردی به درگیری انجامیده، از کم‌کاری ایران نبوده است؛ بلکه ماهیت عهدشکن و زیاده‌خواه دولت آمریکا مانع اصلی بوده است.

ایران ارزش عزت و استقلال خود را به خوبی می‌داند و حاضر نیست با فشار و تهدید، دست از حقوق مشروعش بردارد. تهران همواره اعلام کرده که توافقی خوب و پایدار می‌خواهد. اما آمریکا تاکنون نشان داده که به کمتر از تسلیم‌شدن ایران رضایت نمی‌دهد. چنین شکافی در مواضع، طبیعتاً هرگونه توافقی را شکننده می‌سازد. با این حال، توپ در زمین واشنگتن است: اگر آمریکا واقعاً خواهان حل مناقشه و بازسازی اعتماد است، باید رفتار و لحن خود را تغییر دهد – از تهدید و تحریم کور دست بکشد، به چارچوب دیپلماسی (یا حتی احیای برجام) بازگردد و احترام به حاکمیت و عزت ملت ایران را عملاً نشان دهد. در غیر این صورت، هر مذاکره‌ای از ابتدا محکوم به شکست خواهد بود.

در پایان باید تأکید کرد: احتیاط ایران در برابر آمریکا، نه از سر بهانه‌گیری بلکه واکنشی معقول به دهه‌ها تجربه تلخ بدعهدی و خصومت واشنگتن است. اعتماد، امری دوسویه است و با زور و فریب به دست نمی‌آید. اگر روزی آمریکا آماده شد همچون یک طرف برابر و مسئول پشت میز بنشیند و به تعهداتش احترام بگذارد، آن‌گاه می‌توان به نتیجه‌بخش بودن مذاکرات امید داشت. تا آن زمان، حق ایران است که همه جوانب احتیاط را رعایت کند و فریب لبخندهای تاکتیکی و وعده‌های توخالی را نخورد. تاریخ و شواهد متقن نشان داده‌اند که زیاده‌خواهی و بدعهدی در ذات سیاست آمریکا نهادینه شده است؛ لذا اعتماد کورکورانه به چنین طرفی می‌تواند برای هر کشوری – به‌ویژه ایران – هزینه‌ساز و خطرناک باشد.

بنابراین، چنانچه مذاکرات مجدداً آغاز شود، ایران باید با تکیه بر تجربه برجام و مواردی که ذکر شد، خط قرمزهای خود را حفظ کند و از حقوق حقه خویش کوتاه نیاید. در عین حال، تهران آماده است اگر از سوی مقابل صدق نیت و اراده واقعی برای توافق ببیند، گام‌های سازنده بردارد. تصمیم نهایی با واشنگتن است: آیا می‌خواهد راه احترام متقابل را در پیش گیرد یا همچنان در جاده تکروی و سلطه‌طلبی براند؟ پاسخ به این سوال، سرنوشت تعاملات آینده را رقم خواهد زد. تا آن هنگام، ایران حق دارد جانب احتیاط را نگه دارد و با چشمانی باز و اعتمادی حداقلی وارد هرگونه گفتگویی با آمریکا شود.

نوشته ایالات متحده؛ شریک غیرقابل‌اعتماد در مذاکرات دیپلماتیک اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش ، سفر اخیر مسعود پزشکیان و تیم اقتصادی همراهش به چین، بار دیگر نظرات کارشناسی را به این سمت سوق داده است که ایران در دوران گذار از بحران‌های اقتصادی و حتی سیاسی موجود، طبق معاهده ۲۵ ساله حاکم میان ایران و چین، باید روابط موجود میان خود و چین را بیش از پیش تقویت کند. این لزوم بارها مورد تاکید کارشناسان اقتصادی قرار گرفته است و فارغ از آن، در دوره‌های مختلف مسئولین وزارت اقتصاد نیز به نحوی از انحا بر لزوم تقویت این روابط تأکید کرده و راهکارهایی برای تحقق آن پیشنهاد داده‌اند.

با توجه به اینکه معاهده ایران و چین ابعاد متنوع نفتی و گازی، ترانزیتی، صنعتی، کشاورزی، فناوری و خدمات بانکی را در بر می‌گیرد، مسلم است وزارت اقتصاد می‌تواند به منظور اجرایی کردن این ابعاد، ستادی جهت هماهنگی‌های اجرایی این معاهده میان ایران و چین ایجاد کند و این ستاد مأموریت این را داشته باشد که برنامه‌ها و قراردادهای وزارتخانه‌های مرتبط از جمله نفت، صنعت، معدن و تجارت، راه و شهرسازی و بانک مرکزی را با چارچوب‌های این توافق مطابقت دهد.

در همان راستای اهمیت و لزوم تشکیل این ستاد، حتماً لازم است که جلسات ستاد به صورت ماهانه و با گزارش گیری منظم از پیشرفت هر بخش برگزار شود و هر وزارتخانه تکلیف دارد تا جدول زمان بندی، بودجه پیش بینی شده و نیازهای ارزی خود را به وزارت اقتصاد ارائه بدهد تا از طریق مکانیزم‌های تأمین مالی با همکاری طرف چینی، تأمین شود.

چین امروز به عنوان یک قدرت بزرگ اقتصادی در جهان مطرح است؛ موضوعی که حتی آمریکا و کشورهای غربی نیز به آن اذعان دارند و حتی خود رئیس جمهور آمریکا بارها نسبت به قدرت اقتصادی چین و نفوذ این کشور در عرصه جهانی اظهار نگرانی کرده است.

به اذعان بسیاری از کارشناسان و تحلیلگران اقتصادی، کشورهایی که عضو سازمان شانگهای هستند بخش قابل توجهی از جمعیت جهان را پوشش می‌دهند و در صورتی که در یک حوزه، به ویژه اقتصاد، همگرایی داشته باشند، می‌توانند نقش بسیار جدی‌ای در توازن اقتصادی دنیا ایفا کنند. از این منظر، ارتباط نزدیک با چین در وهله اول و عضویت فعال در سازمان شانگهای در وهله دوم، برای ایران اهمیت ویژه ای دارد؛ به ویژه در شرایطی که جمهوری اسلامی امروز با یک جنگ اقتصادی تمام عیار از سوی آمریکا و غرب مواجه است. این موضوع می‌تواند پشتوانه‌ای محکم برای کشور باشد.

تحلیلگران اقتصادی سفر به چین را دارای نقش قابل توجهی در مبادلات اقتصادی و کاهش تحریم‌ها با توجه به طرح موضوع فعال سازی مکانیزم ماشه توصیف می‌کنند. به نظر می‌رسد مکانیزم ماشه بیش از آنکه جنبه عملیاتی داشته باشد، جنبه روانی دارد و جنبه روانی آن پررنگ‌تر از جنبه اجرایی آن است و همان گونه که در گذشته نیز تحریم‌های جدی برجام به طور کامل رفع نشد، بدون فعال شدن مکانیزم ماشه هم ایران تحت شدیدترین تحریم‌ها قرار داشت و آنچه اهمیت دارد این است که ارتباط قتصادی ایران و چین، می‌تواند در مبادلات اقتصادی و مقابله با تحریم‌های تحمیلی غرب اثرگذاری قابل توجهی داشته باشد.

در واقع حضور رئیس جمهور و وزیر اقتصاد در روز ملی چین و اجلاس شانگهای، با توجه به حضور کشورهای متعدد و اقتصادهای بزرگ دنیا، می‌تواند پشتوانه‌ای محکم برای جمهوری اسلامی در برابر فشارهای تحریمی و تهدیدات غرب باشد.

معاهده ۲۵ ساله ایران و چین در قالب یک سند جامع همکاری در حوزه‌های اقتصادی، صنعتی، انرژی، امنیتی و فرهنگی، در سال ۱۳۹۹ به تصویب هیئت دولت ایران رسید. این سند محصول بیش از دو سال مذاکره و هماهنگی بین دو کشور است و هدف آن ایجاد روابط بلندمدت و پایدار در همه عرصه‌ها است. در بخش اقتصادی، تمرکز اصلی بر افزایش حجم مبادلات تجاری، توسعه زیرساخت‌ها و مشارکت در پروژه‌های کلان تعریف شده است.

چین به عنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان و بزرگ‌ترین شریک تجاری ایران، در دهه گذشته بخش عمده‌ای از تبادلات کالایی و سرمایه‌ای ایران را به خود اختصاص داده است و با اجرایی شدن کامل معاهده، انتظار می‌رود حجم سرمایه گذاری مستقیم چین در ایران طی پنج سال آینده تا چند برابر افزایش یابد.

اجرایی سازی معاهده ۲۵ ساله ایران و چین از سوی وزارت اقتصاد، نه تنها یک پروژه اقتصادی، بلکه یک راهبرد ملی محسوب می‌شود که می‌تواند جایگاه ایران را در زنجیره تأمین جهانی ارتقا دهد و موفقیت در اجرای این برنامه به توان دولت در مدیریت منابع، هماهنگی نهادی و استفاده بهینه از فرصت‌های بین المللی بستگی دارد و اگر الزامات اجرایی به درستی رعایت شود، این معاهده می‌تواند به عنوان یک نقطه عطف در تاریخ همکاری‌های اقتصادی ایران با شرق آسیا بدل شود.

برخی نیز معتقدند زمانی معاهده ۲۵ ساله می‌تواند به دستاوردهای پایدار منجر شود که هم زمان با توسعه روابط خارجی، بسترهای داخلی آن مانند شفاف سازی در فرآیند سرمایه گذاری، مبارزه جدی با فساد اقتصادی، بهبود نظام مالیاتی و ایجاد امنیت پایدار برای سرمایه گذاران نیز مورد توجه قرار گرفته و تقویت شود تا مانع هدایت سرمایه‌های خارجی به سمت پروژه‌های ناکارآمد یا پرریسک شود.

از سوی دیگر، تجربه کشورهای دیگر نشان می‌دهد که چین در همکاری‌های راهبردی معمولاً به دنبال منافع بلندمدت و تأمین امنیت منابع خود است. بنابراین ایران باید مراقبت کند که همکاری‌ها به شکل یک سویه به سود طرف چینی پیش نرود و لازم است ایران با بهره گیری از ظرفیت دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی، روند انتقال فناوری و بومی سازی دانش را به طور جدی پیگیری کند تا صرفاً به واردکننده تجهیزات و خدمات چینی تبدیل نشود.

ایران با برخورداری از موقعیت ژئوپولیتیکی ممتاز، می‌تواند به حلقه‌ای کلیدی در طرح کمربند و جاده چین تبدیل شود. این طرح، که اتصال شرق آسیا به اروپا و آفریقا را دنبال می‌کند، در صورت عبور از خاک ایران، امکان ایجاد ده‌ها میلیارد دلار درآمد ترانزیتی و توسعه زیرساختی برای کشور به همراه خواهد داشت. تحقق این هدف مستلزم سرمایه گذاری گسترده در شبکه ریلی، بنادر، و کریدورهای حمل ونقل بین المللی خواهد بود.

معاهده ۲۵ ساله ایران با چین، یک فرصت استراتژیک برای بازتعریف جایگاه ایران در نظم اقتصادی جهانی است. مدیریت صحیح این فرصت نیازمند عزم ملی، انسجام نهادی و نگاه بلندمدت به منافع کشور است. اگر چنین شرایطی فراهم شود، ایران می‌تواند از دل فشارهای اقتصادی کنونی، مسیری تازه برای توسعه پایدار و حضور فعال‌تر در عرصه بین الملل بگشاید.

نوشته دیوار بزرگ چین مقابل تحریم‌های غرب علیه ایران اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر از پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، محمد اسلامی در سومین نشست هم‌اندیشی معاونان توسعه مدیریت و برنامه‌ریزی در محل این سازمان اظهار کرد: هدف ما در این نشست، آشنا کردن این عزیزان با فعالیت‌های صلح‌آمیز صنعت هسته‌ای کشور و معرفی قابلیت‌ها، کارکردها و دستاوردهای سازمان انرژی اتمی ایران است تا بتوانند آگاهی لازم را در مورد فلسفه وجودی و کارکرد این صنعت به‌دست آورند.

وی ادامه داد: دولت باید کارآمد و اثربخش باشد که این مساله نیازمند چابکی، ساختارهای کارآمد و نیز تعامل و هم‌افزایی مستمر بین دستگاه‌های اجرایی است.

معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران تصریح کرد: سازمان انرژی اتمی ایران به عنوان یکی از دستگاه‌های اجرایی دولتی، در دو سال متوالی موفق به کسب رتبه «عالی» بهره‌وری در میان شرکت‌های دولتی دستگاه‌های اجرایی کشور شده که این موفقیت می‌تواند الگویی برای وزارتخانه‌ها و سازمان‌های گوناگون دولتی باشد.

نوشته رئیس سازمان انرژی اتمی:‌کارآمدی دولت در گرو تعامل مستمر بین دستگاه‌های اجرایی است اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

جعفر قنادباشی در گفت و گو با خبرنگار سیاسی پارسوماش خبر درمورد بیانات رهبر انقلاب درمورد بی نتیجه بودن مذاکره با آمریکا بیان داشت: مقام معظم رهبری در مورد مذاکره فرمودند که گفت و گو با آمریکا باید مبتنی بر عقل و آگاهی باشد و دهها دلیل مبنی بر درستی سخن رهبر انقلاب در این زمینه وجود دارد؛ اول اینکه شخص ترامپ را همه می‌شناسند، وی فردی معامله گر است که قابلیت مذاکره ندارد و ایران هم بیشتر از دیگر کشورها ،ترامپ را تجربه کرده است.

ترامپ غیر قابل پیش بینی است که ناهنجاری‌های زیادی دارد

این کارشناس مسائل بین الملل با اشاره به بدعهدی ترامپ در مساله برجام بیان داشت: درمورد ترامپ تجربه نشان داده که وی قابل اعتماد نیست و عملاً به عنوان شخصی غیرقابل پیش بینی است که ناهنجاری‌های زیادی دارد و افزون طلبی وی هم مشهود است.

قنادباشی سیاست چماق و هویج ترامپ در قبال ایران را رفتاری متناقض و غیر قابل قبول برای جمهوری اسلامی عنوان کرد و گفت:آقای ترامپ ابتدا فشار حداکثری و تحریم های جدید را امضا می کند و بعدا خواستار مذاکره با ایران است این رفتار مثل این است که روی شقیقه فردی اسلحه بگذاریم و از او بخواهیم با ما مذاکره کند.

وی افزود: با اعلام آمادگی مذاکره از سوی ترامپ باید بدانیم که وی چه چیزی در سر دارد و چه نتیجه ای می خواهد از مذاکره بگیرد. آن طور که معلوم است وی به دنبال نابودی صنعت هسته ای و موشکی ایران است و می خواهد حضور منطقه‌ای ایران پایان یابد بنابراین چنین مذاکره ای خنده‌دار است و خود ترامپ هم می داند که ایران با این شروط حاضر به مذاکره نیست.

قنادباشی تصریح کرد: البته دشمن مدعی است که ما در موضع ضعف هستیم و تن به مذاکره می دهیم درحالی که اینگونه نیست و ایران اسلامی مسیر پر فراز و نشیبی را در طول سال های گذشته با قدرت طی کرده است و هیچگاه تسلیم زور و قلدری نشده است.

مذاکره با آمریکا مشکلی را حل نمی کند

این کارشناس مسائل بین الملل تصریح کرد: برخی فکر می کنند که درصورت مذاکره با آمریکا مشکلات معیشتی کشور حل می شود در صورتی که اینگونه نیست و ما باید ظرفیت های کشور را در حوزه تولید به کار گیریم و با تکیه بر توان داخلی به حل مشکلات کشور بپردازیم.

وی اضافه کرد: خود کشور آمریکا هم مشکلاتی دارد که نمی تواند آنها را حل کند چه برسد به اینکه بخواهد مشکلات دیگر کشورها را حل کند طبق آمارها ۵۰ میلیون نفر از جمعیت ۳۳۸ میلیونی آمریکا زیر خط فقر زندگی می کنند و باید بدانیم که ترامپ امروز به مراتب ضعیف‌تر از ترامپ چند سال قبل است و نمی تواند مشکلات خود جامعه آمریکا را حل و فصل کند.

قنادباشی با اشاره به بیانات رهبر انقلاب که فرمودند: «مذاکره با آمریکا عاقلانه، هوشمندانه و شرافتمندانه نیست» گفت: دقیقا نمونه های روشنی در مورد این صحبت های رهبری وجود دارد آقای عرفات در قضیه فلسطین و آقای قذافی در موضوع هسته ای با آمریکایی ها وارد مذاکره شدند آیا واقعا حرکت شان عاقلانه و شرافتمندانه بود؟ خیر ملت ها آنها را به عنوان خائن می شناسند بنابر این تجارب تاریخی نشان می دهد که در شرایط فعلی مذاکره به نفع کشور نیست و نمی تواند مشکلات کشور را حل کند.

به گزارش پارسوماش خبر ، موضوع مذاکره با آمریکا چند هفته ای است که به محور اصلی مباحث تحلیلگران، سیاستمداران، احزاب و گروه های مختلف داخلی اعم از موافق و مخالف و نیز تحلیلگران درحوزه های منطقه ای و بین المللی تبدیل شده است، ترامپ اخیرا در یادداشتی با تکرار برخی ادعاهای خود علیه ایران از آمادگی برای مذاکره سخن گفت و تاکید کرد که حق داریم جلوی فروش نفت ایران را بگیریم و ایران نمی تواند سلاح هسته ای داشته باشد.

جمهوری اسلامی ایران در موضوع مذاکره همواره نشان داده که با نفس مذاکره به خودی خود مشکلی ندارد به نحوی که مسعود پزشکیان در مصاحبه با شبکه آمریکایی «ان بی سی» (NBC) گفت تهران آمادگی «اصولی» برای مذاکره دارد. پزشکیان افزود: «مشکلی که ما داریم در گفت‌وگو نیست. در تعهداتی است که از گفت‌وگو و مذاکره ناشی می‌شود که ما باید به آن متعهد شویم.»

رئیس جمهوری اسلامی ایران روز دوشنبه در سخنان خود در جمع راهپیمایان ۲۲ بهمن تاکید کرد: ترامپ می‌گوید می‌خواهد گفتگو کند، بعد در همان زمان سند تمام توطئه‌های ممکن برای به زانو درآوردن انقلاب را امضا و اعلام می‌کند، بعد می‌گوید اهل گفتگو هستیم، ادعا می‌کند ایران امنیت منطقه را برهم زده است این در حالی است که اسرائیل با پشتیبانی آمریکا، عامل اصلی ناامنی است و مردم مظلوم غزه، لبنان، سوریه، ایران و هر جا که می‌خواهد را بمباران می‌کند.

پزشکیان در ادامه سخنان خود تصور تسلیم شدن ملت ایران را تصوری خام از سوی آمریکا دانست و تاکید کرد: می‌گویند می‌خواهند مذاکره کنند اما اگر به فکر مذاکره کردن بودید چرا این غلط‌ها را کردید؟ ادعا می کنند که می‌خواهند تمام راه‌ها اعم از دارو، غذا و آب را بر ما ببندند اما غافل از این هستند که اگر می‌توانستند تاکنون انجام داده بودند.

عباس عراقچی وزیر امور خارجه کشورمان نیز با بیان اینکه هیچ منطقی قبول نمی کند زیر فشار و تهدید مذاکره کنیم، گفت: اجازه نمی دهیم کسی اراده خود را بر ملت ایران تحمیل کند.

عراقچی روز دوشنبه در جمع راهپیمایان یوم الله ۲۲ بهمن در همدان افزود: امروز با رییس جمهوری در آمریکا مواجه هستیم که سیاست فشار حداکثری علیه ملت ایران در پیش گرفته است، در حالی سندی را برای فشاربه ایران امضاء و دستور آنرا صادر می کند همزمان برای فریبکاری حرف از مذاکره هم می زند، منظور این ها از مذاکره، مذاکره تسلیم است اما ملت ایران هیچگاه زیر بار تسلیم نمی رود.

وی با طرح این سوال که برای چه زیر فشار مذاکره کنیم؟،گفت: چه منطق و چه انسان آزاده ای مذاکره در این شرایط و تحت فشار را قبول می کند؟

عراقچی با بیان اینکه چه دلیلی دارد دوباره به آمریکا اعتماد کنیم؟، افزود: آنها چه کار کردند که ایران دوباره وارد میز مذاکره شود غیر از اینکه تهدید و فشار را بیشتر کردند؟، هیچ کشوری قبول نمی کند در این شرایط وارد مذاکره شود، آمریکا سابقه زیادی از بدعهدی دارد به ویژه در جریان توافق هسته ای آنرا شاهد بودیم.

نوشته در شرایط فعلی مذاکره با آمریکا به نفع  کشور نیست و مشکلی را حل نمی کند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سیاسی پارسوماش خبر ، کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در بیانیه ای درباره روابط خارجی با سایر کشورها با بهره بردن از ابزار مذاکره اعلام کرد: در روابط خارجی با کشورهای دیگر، تامین منافع ملت ایران، مهم‌ترین اصل حاکم بر آن است و مسئولین باید از تمام ابزار ممکن جهت استیفای منافع ملت استفاده کنند. یکی از آن ابزارها، مذاکره با کشورهای دیگر است.

در این بیانیه آمده است: روشن است که تنها قید قابل تصور، ضربه به منافع ملت است، یعنی اگر استفاده از مذاکره در مواجهه با یک کشور خاص، ‌ موجب تحمیل خسارت به منافع ملت ایران گردد، تمسک به آن، توجیه‌پذیر و عاقلانه نخواهد بود.

کمیسیون امنیت ملی مجلس در این بیانیه یادآور شد: براین‌ اساس، با عنایت‌ به این‌که تقریبا در تمام موارد، مذاکره با کشور استکباری و حامی تروریست‌ها یعنی آمریکا، خسارت‌های گسترده‌ای را به منافع ملت ایران وارد کرده است، مذاکره با این کشور متخاصم، عاقلانه نخواهد بود.

در ادامه این بیانیه آمده است: برای‌نمونه، پس از چندسال مذاکره جدی با آمریکا و وصول به توافقنامه برجام، ایران، تعهدات بسیار گسترده‌ای را متعهد شده است، از جمله، ایران متعهد شده است، رآکتور آب‌سنگین اراک را بتُن‌ریزی کند، سطح غنی‌سازی خودش را کاهش دهد، ذخایر بیش از ۱۰ تُنی خود را به ۳۰۰ کیلو کاهش دهد، محدودیت‌های گسترده در تحقیق و توسعه را بپذیرد، حق استفاده از سانتریفیوژ بالاتر از نسل اول را نداشته باشد، سایت غنی‌سازی فردو را تعطیل و به سایت غیرغنی‌سازی تبدیل کند، مرکز جدید غنی‌سازی ایجاد نکند، تولید سانتریفیوژها را تعطیل کند، و … به‌طوری‌که قریب به یکصد حق هسته‌ای از ملت ایران در برجام سلب شده است.

بیانیه کمیسیون امنیت ملی مجلس می افزاید: اما برغم اینکه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، در فواصل مختلف، ۱۵ بار تایید کرده است که ملت ایران به تمام تعهدات خودش به‌طور کامل، عمل کرده است، در مقابل، رژیم آمریکا به هیچ‌کدام از تعهدات خود در رفع تحریم‌ها، عمل نکرد، بلکه بر آن‌ها افزوده و تحریم‌ها را از حدود ۶۰۰ مورد به چندهزار مورد علیه ملت ایران رسانده و در نهایت، از توافق‌نامه برجام خارج شده است.

در این بیانیه تاکید شد: در مواجهه با چنین موجوداتی، آیا می‌توان به آنها اعتماد کرد و دوباره با آن‌ها توافق دیگری امضا کرد؟ رژیمی که به هیچ تعهد خود پایبند نبوده و بارها در توافق با ملت ایران، تخلف کرده است و حتی در همین روزهای اخیر نیز تحریم‌های جدیدی علیه ملت ایران وضع کرده است، ‌ آیا قابل اعتماد بوده و می‌توان توافق دیگری را با او امضا کرد؟

کمیسیون امنیت ملی مجلس در بیانیه خود با تاکید بر اینکه مذاکره با رژیم آمریکا، جز تحمیل خسارت به منافع ملت ایران، نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت، تصریح کرد: در واقع، ‌ مذاکره با آمریکا، ممنوع نیست بلکه مضر است. به فرموده قرآن کریم، وعده‌های شیطان جز دروغ و فریب نیست: «یعدهم و یمنّیهم و ما یعدهم الشیطان الا غرورا» (نساء/۱۲۰) شیوه شیطان این است که وعده می‌دهد و سپس تخلف می‌کند: «و قال الشیطان لما قضی الامر إن الله وعَدَکم وعدَ الحق و وعدتُکم فأخلفتُکم».(ابراهیم/۲۲)

در پایان این بیانیه خاطرنشان شده است: ازسوی‌ دیگر، حل مشکلات اقتصادی، ‌ با التماس از دشمن بدعهد و ظالم، میسر نیست، بلکه با نگاه به داخل، اعتماد به متخصصین داخلی و شرکت‌های دانش‌بنیان، رونق تولید و راه‌اندازی کارخانه‌ها، مشارکت‌ دادن مردم در تولید، تصمیم عاقلانه و کارشناسانه گرفتن، شرطی نکردن اقتصاد، ارتباط با کشورهای دوست و به‌ویژه همسایگان، و … میسر خواهد بود.

نوشته کمیسیون امنیت ملی مجلس: مذاکره با آمریکا، ممنوع نیست بلکه مضر است اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.