به گزارش خبرنگار سیاسی پارسوماش خبر از پایگاه اطلاع رسانی (khamenei.ir)، حضرت آیت الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب، امروز پنجشنبه( ۱۵ خردادماه) در پیامی به مناسبت موسم حج امسال، حجِ همراه با معرفت و درس‌های آن را علاج دردهای امروز دنیای اسلام برشمردند و با اشاره به جنایات و شقاوت‌های رژیم صهیونی در غزّه، مهم‌ترین وظیفه دولت‌های اسلامی را مانع شدن از ادامه فاجعه بشری در غزه و فشار به آمریکا به‌عنوان حامی اصلی رژیم صهیونی برای توقف کمکها و حمایتها دانستند و از ملتها خواستند مطالبه‌گرِ عمل دولتها به این وظیفه باشند.

رهبر انقلاب در این پیام، سفر حج را تمرین هجرت از زندگی معمول به زندگی توحیدی خواندند و با برشمردن اجزاء اصلی زندگی توحیدی، گفتند: آئین حج نمونه‌های نمادین زندگی توحیدی را در خود گردآورده و حج‌گزار را با آن آشنا و به آن دعوت می‌کند و باید این دعوت را شنید، آموخت و عزم خود را برای بکارگیری درس‌های آن استوار کرد.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، دنیای اسلام را بیش از همیشه نیازمند بکارگیری درس‌های حج دانستند و با اشاره به اینکه حج امسال دومین موسم حجی است که با جنایات رژیم صهیونی در غزه همزمان شده است، با طرح این سؤال که چه کسی باید در برابر این فاجعه بشری بایستد، افزودند: بی‌شک دولت‌های اسلامی نخستین مخاطب این تکلیف‌اند و ملتها مطالبه‌گرانِ عملِ دولت‌ها به آن هستند.

ایشان، آمریکا را شریک قطعی جنایات رژیم صهیونی در غزه دانستند و تأکید کردند: دولت‌های مسلمان باید همه راه‌های کمک‌رسانی به رژیم صهیونی را مسدود کنند و دست جنایتکار را از ادامه رفتار شقاوت‌آمیز در غزه کوتاه سازند و مرتبطین آمریکا در منطقه نیز باید دولت مستکبر آمریکا را مجبور به توقف حمایت از رژیم صهیونی کنند.

متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی به این شرح است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

و الحمد لله ربّ العالمین و الصّلاه و السّلام علی خیر خلق الله محمّدٍ المصطفی و آله الطّیّبین و صحبه المنتجبین و من تبعهم باحسان الی یوم الدّین.

حج، آرزوی مؤمنان و عید مشتاقان و رزق معنوی سعادتمندان است، و اگر با معرفت به عمق رمزآلود آن همراه باشد، علاج دردهای عمده‌ی امّت اسلامی، بلکه همه‌ی بشریّت است.

سفر حج همانند دیگر سفرها نیست که برای تجارت یا گردشگری یا هدفهای گوناگون دیگر انجام میشوند و احیاناً در خلال آن، عبادتی یا کار نیکی هم صورت میگیرد؛ سفر حج تمرین هجرت از زندگیِ معمول به زندگی مطلوب است. زندگی مطلوب، زندگی توحیدی است که در آن، طوافِ دائم بر گِرد محور حق، سعیِ دائم در میانه‌ی قلّه‌های دشوار، رَمیِ دائم شیطان شریر، وقوف آمیخته با ذکر و ابتهال، اطعام فقیرِ زمینگیر و رهگذر، یکسان دیدنِ رنگ و نژاد و زبان و جغرافیای انسانها، و در همه حال آماده‌ی خدمت بودن و به خدا پناه بردن و پرچم دفاع از حق برافراشتن، اجزای اصلی و همیشگی است. آئین حج، نمونه‌های نمادین این زندگی را در خود گردآورده، و حج‌گزار را با آن آشنا و به آن دعوت میکند.

این دعوت را باید شنید؛ دل را و چشمِ ظاهر و باطن را باید گشود؛ باید آموخت و عزم خود را برای به‌کارگیری این درسها، استوار داشت. هر کس در حدّ توان می‌تواند گامی در این راه بردارد؛ و علما و روشنفکران و صاحبان مناصبِ سیاسی و جایگاه‌های اجتماعی، بیش از دیگران.

دنیای اسلام اکنون بیش از همیشه نیازمند به‌کارگیری این درسها است. اکنون این دوّمین موسم حجّی است که همزمان با فجایع غزّه و غرب آسیا برگزار میشود. باند صهیونیستِ جنایتکارِ حاکم بر فلسطین، با قساوتی بهت‌آور و شقاوت و شرارتی بی‌نظیر،‌ فاجعه‌ی غزّه را به نقطه‌ی باورنکردنی رسانده است. اکنون کودکان فلسطینی، فراتر از بمب و گلوله و موشک، با تشنگی و گرسنگی کشته میشوند؛ خانواده‌های داغدار عزیزان و جوانان و پدران و مادران، روزبه‌روز افزایش می‌یابد؛ چه کسی باید در برابر این فاجعه‌ی بشری بِایستد؟

بی‌شک دولتهای اسلامی، نخستین مخاطب این تکلیفند و ملّتها، مطالبه‌گرانِ عمل دولتها به آن. دولتهای مسلمان شاید در مسائل گوناگونی دچار اختلاف نظر سیاسی باشند، این نباید آنان را از اتّفاق نظر و همکاری در ماجرای سهمگین غزّه و دفاع از مظلوم‌ترین مجموعه‌ی بشری در جهانِ امروز باز دارد. دولتهای مسلمان باید همه‌ی راه‌های کمک‌رسانی به رژیم صهیونی را مسدود کنند و دست جنایتکار را از ادامه‌ی رفتار شقاوت‌آمیز در غزّه کوتاه سازند. آمریکا شریک قطعی جنایات رژیم صهیونی است؛ مرتبطین آمریکا در این منطقه و دیگر مناطق اسلامی، به ندای قرآن درباره‌ی دفاع از مظلوم گوش فرا دهند و دولت مستکبر آمریکا را مجبور به توقّف این رفتار ظالمانه کنند. آئین برائت در حج، گامی در این راه است.

مقاومت اعجاب‌انگیز مردم غزّه، مسئله‌ی فلسطین را در رأس توجّهات دنیای اسلام و همه‌ی آزادگان جهان قرار داده است؛ از این فرصت باید استفاده کرد و به یاری این ملّت مظلوم شتافت. به رغم تلاش مستکبران و حامیان رژیم صهیونی برای فراموشیِ نام و یاد مسئله‌ی فلسطین، ذات شریر سردمداران این رژیم و سیاست احمقانه‌ی آنان، وضعیّتی پدید آورده که امروز نام فلسطین از همیشه درخشان‌تر، و نفرت عمومی از صهیونی‌ها و حامیانشان، از همیشه بیشتر است؛ و این فرصت مهمّی برای دنیای اسلام است.

سخنگویان و دارندگان جایگاه‌های اجتماعی، لازم است ملّتها را آگاه و حسّاس و مطالبات مربوط به فلسطین را گسترده‌تر کنند. شما حجّاج سعادتمند هم از فرصت دعا و یاری طلبیدن از خدای متعال در مراسم حج غفلت نورزید و پیروزی بر ستمگران صهیونی و حامیان آنها را از خدای متعال مسئلت کنید.

صلوات و سلام خدا بر پیامبر گرامی اسلام و خاندان مطهّر او، و سلام و درود بر حضرت مهدی بقیّه‌الله (عجّل الله ظهوره).

والسّلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته

سیّدعلی خامنه‌ای

نوشته حج تمرین هجرت به زندگی توحیدی است/دولت‌های اسلامی باید در برابر جنایات رژیم صهیونی بایستند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر ، حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی روز چهارشنبه در مراسم سی و ششمین سالگرد ارتحال امام خمینی (ره) بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران که با حضور مسئولان، کارگزاران نظام و شخصیت های لشکری و کشوری و جمع با شکوهی از مردم عزادار در حرم امام راحل برگزار شد، تاکید کردند: رهبر انقلاب ما مرد بزرگی است که بعد از سی و چند سال از رحلت ایشان حضورش در جهان هنوز ملموس است و تأثیر انقلاب او را انسان در جهان به وضوح مشاهده می کند، تنزل شدید جایگاه آمریکا در دنیا متاثر از حضور اوست و نفرت از صهیونیست متاثر از انقلاب اوست.

– امروز در جهان غرب، انسان یک حرکتی را به سمت بیزاری از ارزشهای غربی میبیند؛ امام یک چنین انقلابی را به وجود آورد.

– انقلاب اسلامی ایران دنیای غرب را غافلگیر کرد، گمان نمی کردند که یک روحانی تنها بدون تجهیزات و منابع مالی بتواند یک ملت را وارد میدان کند.

– احتمال نمی دادند که این انقلاب و این امام بتواند آمریکایی‌ها را و صهیونیست‌ها را که سالها در ایران برهمه چیز تسلط داشتند را جاور کند، بتواند اینها را از کشور بیرون کند.

– به نظر من انواع توطئه‌های علیه انقلاب ما در هیچ انقلابی از این انقلاب‌های شناخته شده دنیا سابقه ندارد.

– جمهوری اسلامی در مقابل‌ همه توطئه‌ها، طراحی‌ها و دشمنی‌ها طاقت آورد.

– شاید اگر بشماریم بیش از هزار توطئه به‌وسیله جمهوری اسلامی خنثی شد، بعضی را هم پاسخ داد.

– احساسات؛ اهداف عقلانی قیام‌های اجتماعی را تحت تاثیر قرار میدهد، نتیجه این است که وقتی احساسات فروکش کرد مسیر حرکتی که انقلاب برای آن بوجود آمده است آن مسیر عوض میشود، مثلا انقلاب فرانسه بر اثر احساسات اهداف آن فراموش شد

– امام، انقلاب اسلامی را در مقابل آفت نابود کننده احساسات حفظ کرد.

– عقلانیت امام مظهرش دو رکن اساسی بود یک رکن ولایت فقیه، یک رکن استقلال ملی

– من آن معنایی که در ذهن مبارک امام بود در کلمات ایشان تکرار میشد را در ذیل کلمه استقلال ملی معرفی میکنم.

– اگر ولایت فقیه نبود این انقلاب از راه دین منحرف میشد.

 – استقلال ملی به معنای عدم ارتباط نیست، معنایش این است که ملت و کشور ایران روی پای خودش بایستد.

– استقلال ملی یعنی کشور منتظر چراغ سبز یا قرمز آمریکا و امثال آمریکا نباشد؛ یک سرفصل استقلال ملی اصل «ما میتوانیم» است.

– در قضیه هسته‌ای طرح آمریکا ۱۰۰ درصد ضد «ما می‌توانیم» است.

– مقاومت یعنی در برابر اراده قدرت‌های بزرگ انسان سر خم نکند، اگر به چیزی اعتقاد دارد، چیزی را لازم میداند یا چیزی را ممنوع می‌داند بر طبق عقیده خودش عمل کند و در مقابل اراده دشمن، زورگویی دشمن و تحمیل دشمن سر خم نکند.

– یک اصل دیگر استقلال ملی، ارتقای قدرت دفاعی کشور است.

– امام معتقد به تبیین بود و از آغاز نهضت برای مردم تبیین کرد تا آخرین سال عمر او. تبیین امام هم احساسات را هدایت می کرد هم با استدلال عقل ها را قانع می کرد.

– امروز جوان ما با مسئله خودباوری و مقاومت آشناست و هویت انقلاب حفظ شد.

– ایران به برکت تلاش فراوان توانست دارای چرخه کامل سوخت هسته‌ای بشود ،صنعت هسته ای فقط برای انرژی نیست.

– صنعت هسته‌ای یک صنعت مادر است عرصه‌های متعدد علمی متاثر از صنعت هسته‌ای هستند.

– غنی‌سازی اورانیوم کلید مسئله هسته‌ای است، دشمنان هم روی غنی‌سازی دست گذاشته‌اند.

– در دهه ۸۰ برای سوخت ۲۰ درصد غیر قابل اعتماد بودن آمریکا را تجربه کردیم.

– حرف اول آمریکا این است که ایران صنعت هسته‌ای نداشته باشد، به آمریکا احتیاج داشته باشید، پاسخ ما به یاوه‌گویی‌ آمریکا معلوم است: نمی‌توانند در این مورد هیچ غلطی بکنند.

– چرا دخالت می کنید ایران غنی‌سازی داشته باشد یا نداشته باشد، به شما چه! شما چه‌کاره‌اید؟

– جنایات رژیم صهیونیستی در غزه حیرت‌انگیز است، به‌جای بمب دارند با گلوله مردم را می‌کشند چقدر انسان ممکن است پست و حقیر و شریر باشند!، آمریکا در این جنایت شریک است و باید از منطقه اخراج شود .

 – دولتهای اسلامی امروز در مسئله فلسطین خیلی تکلیف دارند، امروز جای مجامله، ملاحظه‌کاری و بی‌طرفی نیست، امروز روز سکوت کردن نیست.

– اگر دولتی در میان دولتهای اسلامی به هر شکلی از رژیم صهیونیستی حمایت بکند؛ یقین بداند ننگ ابدی بر پیشانی‌اش خواهد ماند.

– دولت‌ها بدانند با تکیه بر رژیم صهیونیستی برای هیچ دولتی امنیت بوجود نمی‌آید، به حکم قاطع الهی درحال فروپاشی است و ان‌شاءالله دیری نخواهد پایید.

این خبر تکمیل می شود.

نوشته رهبرمعظم انقلاب: انقلاب ایران دنیای غرب را غافلگیر کرد/ دشمن هیچ غلطی نمی تواند بکند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی پارسوماش خبر امروز ۱۸ اردیبهشت در تقویم رسمی به عنوان روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر نامیده می‌شود و جا دارد یادی کنیم از تقریظ حضرت آیت الله خامنه ای بر کتاب «شانه‌های زخمی خاکریز» که نوشته یک امدادگر جانباز به نام صباح پیری است و رهبر انقلاب در فروردین سال ۷۱ نوشتند: در این نوشته هرچه به آخر نزدیک‌تر می‌شویم، روح اخلاص و صفایی را که در آن موج می‌زند، بیشتر حس می‌کنیم.

من به حال خود حسرت می‌خورم و به این جوانان شجاع و باایمان و فداکار غبطه می‌برم که در عمری کمتر از نیمه عمر ما، به مقاماتی رسیده‌اند که امثال من با خواندن شرح آن، احساس عروج معنوی می‌کنند. خدا کند در کشاکش زمانه، آنچه را در معراج جهاد و فداکاری به دست آورده‌اند، بتوانند به خوبی حفظ کنند.

ایشان افزودند: این نوشته، هنرمندانه و دارای نثری استوار نیز هست که ارزشش را بیشتر می‌کند. ویژگی مهم این کتاب آن است که حال امدادگران را شرح می‌کند. بسیار لازم بوده و هست که جبهه‌گیان رسته‌های غیر رزمی مانند جهادگران، امدادگران، رانندگان، آشپزها و تدارکاتی‌ها که هر کدام عالم مخصوص به خود داشته‌اند و بعضاً فداکاریشان از رزمندگان خطوط مقدم کم‌خطرتر نبوده بلکه حتی پرخطرتر هم بوده مثل (سنگرسازان و خاکریززنان)، نیز شرح خود را بنویسند یا بگویند و کسی بنویسد. باری از این جوان عزیز و از ناشرین باید تشکر کرد.

صباح پیری یک امدادگر جانباز است که پس از پذیرش قطعنامه در سال ۶۹ به دعوت دفتر ادبیات و هنر مقاومت خاطرات هفت ساله خود از جبهه‌ و جنگ را در ۳۲ نوار یک ساعته ضبط کرد که همه آن نوارها، جمله به جمله روی کاغذ نشستند و پس از مرتب شدن، شانه های زخمی خاکریز را در ردیف کتاب‌های خواندنی و جذاب دفاع مقدس قرار داد که توسط انتشارات سوره مهر در ۱۰۳ صفحه به چاپ رسید.

این امدادگر که کتاب خود را در ابتدا به رهبر جانباز انقلاب تقدیم کرده و سپس یادی از امدادگرانی همچون شهیدان محمدحسین ممقانی، مصطفی مرتجی و مهدی غیاثی و همچنین مجتبی عسگری یار جانباز خود به میان آورده، در همان صفحه اول خاطرات خود می نویسد که چگونه در ۱۶ سالگی و در سال دوم دبیرستان در مدرسه مروی با یک گروه ۱۰ نفره، راهی جبهه شده و در اواخر مرداد ۱۳۶۲ برای اولین بار در عملیات والفجر ۳ به عنوان امدادگر به مجروحان کمک می کرده است.

یک سِرم برای چند مجروح

پیری که خاطرات خود را در جمله های کوتاه و ساده می نویسد، درباره آن روزها نوشت: از سینه کوه تا جایی که امکان داشت با آمبولانس بالا رفتیم. بعد قرار شد رزمنده اطلاعاتی و من پیاده شده، جلو برویم و آمبولانس پشت سر ما حرکت کند. حرکت ما آنقدر کُند بود که مبادا صدایمان را عراقی ها که بالای سرمان بودند، بشنوند. صدای موتور ماشین میان انفجارها گم بود. دو سه تپه را که پشت سر گذاشتیم، رزمنده اطلاعاتی گفت که از عراقی ها رد شده ایم. به چند درخت رسیدیم که سمت چپ آن شیب تندی داشت. آن طرف‌تر در سینه تپه و در بین درختان، بچه‌های زخمی افتاده بودند.

شروع کردیم به سوار کردن آن ها. ۱۵ مجروح را سوار یک آمبولانس کردیم. وضع بدی داشتند. بعضی زخمشان عمیق بود. یک نفر که تقریبا همه جای بدنش شکسته بود، وقتی خواستیم حرکتش دهیم، از درد فریاد کشید و ما مجبور بودیم دهانش را محکم بگیریم تا دشمن متوجه نشود. یکی از بچه ها تیر به سرش خورده بود. آنجا غلامرضا آجورلو را دیدم. او هم امدادگر بود. سه روز تمام در این مکان میان مجروحان مانده بود. خیلی زجر کشیده بود. می گفت «به یک مجروح سرم وصل می کردم، شهید می شد. همان سرم را برای دیگری می زدم.» یعنی از یک سرم، سه چهار نفر تغذیه می کردند.(صفحه ۲۸)

حس زندگی برای زخمی‌های جنگ

رضا پرتوی شبستری که از پادگان امام حسن تهران با هم حرکت کردیم در این عملیات شهید شده بود او دوست نزدیک آجورلو بود آجورلو هنوز از شهادت رضا خبر نداشت مجروحان را سوار آمبولانس کردیم. به جاده رسیدیم شدت آتش خمپاره به حدی بود که هر لحظه امکان داشت آمبولانس مورد اصابت قرار گیرد. داشتیم آرام و بی صدا حرکت می کردیم که یک دفعه ماشین افتاد در چاله ای و گیر کرد. اگر گاز می دادیم، صدایش دشمن را متوجه می کرد.

پیاده شدیم. نمی دانم چه شد ولی ماشین را دو نفری درآوردیم! عشق، اضطراب، حس زندگی برای زخمی ها، ایمان و… این ها قدرت شدند در بازوها. به جاده اصلی رسیدیم. با اینکه خاکی بود ولی حکم اتوبان را داشت برایمان. جا کم بود و من اجبارا روی پنجره نشسته بودم. به اورژانس که رسیدیم، قبل از هر چیز مجروحی را که تیر به مغزش خورده بود، بستری کردیم. فکر می کردم شهید می شود ولی بعدها فهمیدم که زنده مانده و این بیشتر به معجزه می ماند. دکترش گفته بود تیر، کاسه سر را شکسته، دور زده و از پشت مغز بیرون آمده! (صفحه ۲۹)

وی کمی هم از خاطرات خود در بین سوسنگر و بستان نوشت: زندگی در گرمای بالای ۵۵ درجه شروع شد. من به عنوان امدادگر مشغول کار شدم. اگرچه هنوز عملیات آغاز نشده بود و زخمی نداشتیم، به جایش عقرب زده و نیش خورده از مار فراوان داشتیم. غیر از شب، روزها هم عقرب و مار و دیگر حشرات موذی وول می خوردند. هوا آنقدر گرم بود که بچه ها بلافاصله پس از نماز ظهر و عصر می پریدند توی رودخانه. گردان حمزه، همسایه گردان ما بود. فرمانده بچه های حمزه، پازوکی بود. مردی که یک دست نداشت. نمی دانم در کدام عملیات دستش قطع شده بود. با آنکه زودتر از ما راه افتاده بودند اما دیرتر رسیده بودند. آنها سه شب و سه روز از اهواز تابستان را پیاده آمده بودند؛ ۹۰ کیلومتر پیاده روی دشت بی ترحم و سوزان جنوب.

رودخانه آب کثیفی داشت. دست را که یک وجب داخل آب می کردی، دیده نمی شد. می گفتند جنازه عراقی ها توی آب هست. زندگی طاقت فرسا و پرمخاطره ای بود. مثلا یک روز که سر پست بودم، ناگهان یکی از بچه ها گلوله ای زیر پای من شلیک کرد. می خواستم اعتراض کنم که زیر پایم را نشان داد. یک مار بزرگ و خطرناک در حال جان دادن بود. یک روز هم داخل چادر خوابیده بودم. ناگهان رتیل بزرگ و پشمالویی با صدای چندش آوری درست جلوی صورتم روی زمین افتاد که به وسیله بچه ها کشته شد. (صفحه ۳۳)

اعزام به مجنون

نویسنده «شانه های زخمی خاکریز» که مدتی هم به مدرسه علمیه شهید مدنی رفته بود تا درس طلبگی بخواند، به این نتیجه رسیده بود که در منطقه بیشتر به درد رزمندگان می خورد، درباره اعزامش به جزایز مجنون نوشت: نیمه‌های شب، گردان میثم از سمت چپ و گردان عمار از سمت راست به دشمن حمله کردند و پس از زدن ضربه، مجدداً به عقب آمدند. زخمی‌ها را پانسمان می‌کردیم. حدود صد نفر را زخم‌بندی کردم و رفتم تا کمی استراحت کنم. صبح دوباره کار رسیدگی به مجروحان آغاز شد. اسکله زیر تیر مستقیم گرینوف بود.

قایق‌ها می‌آمدند، با تدارکات و زخمی‌ها کمتر به عقب می‌رفتند. چون تعدادشان در آن محدوده محاصره‌شده خیلی زیاد شده بود. به یاد دارم که نماز صبح را در حال پانسمان یکی از زخم‌ها خواندم. تا صبح کنار مجروحان شب را سر کرده بودم. روز بعد، نزدیکی‌های ظهر بود که از روی اسکله صدای مهیب انفجار با گردوخاک عجیبی برخاست. خمپاره درست وسط انبوه مهماتی خورده بود که بچه‌های گردان عمار صبح آنجا چیده بودند. یکی از بچه‌ها تکه‌تکه شد. دوباره آتش عراقی‌ها شدید شد. زخمی‌ها را که می‌آوردند، لبه اسکله می‌گذاشتند و ما مجبور بودیم همان‌جا آن‌ها را پانسمان کنیم. اینجا زیر تیررس دشمن بود. (صفحه ۴۹)

بعضی از بچه‌های امدادگر اعتراض می‌کردند که «چرا باید آنجا برویم؛ آن‌ها مجروح هستند، ما هم می‌رویم آنجا مجروح می‌شویم. پس فایده‌ای ندارد.» ولی ما می‌رفتیم و باید می‌رفتیم. زیرا برای همین امدادگر شده بودیم. مجروحی را دیدم که گوشه دژ نشسته بود. حالش را پرسیدم، جوابی نداد. اصرار که کردم، با شرم و حیا گفت که ترکش به قسمت میانی دو پایش خورده و نمی‌تواند حرکت کند. دست به کار شدم. با باندپیچی زیاد، بین ترکش و رانش فاصله انداختم و بعد هم با یک برانکارد رفت عقب. گاهی زوزه و سوزش تیر را که از کنار صورتمان می‌گذشت، حس می‌کردیم. تا شب -البته از فرط روشنایی منورها، شب هم از بین رفته بود- به مداوای مجروحان پرداختیم.

روز بعد، دشمن حمله شدیدی را آغاز کرد. تانک‌ها را روانه کرده بود و آرام‌آرام جلو می‌آمد. به فاصله حدود ۴۰ متری که رسیدند، بچه‌ها قصد کردند عقب بروند که گردان کمیل با قایق‌ها پیدایشان شد. رفتند جلو و دو طرف دشمن موضع گرفتند. جنگ تانک‌ها و آرپی‌جیزن‌ها شروع شد. آتش از تانک‌ها زبانه می‌کشید. مجروحان را به عقب منتقل می‌کردند و کار نبرد داغ بود. (صفحه ۵۱)

وقتی امدادگر به کمک امدادگر می رود

یکی از زخمی‌ها را که آوردند، امدادگری به نام حسینی رفت که کمکش کند. من هم به کمک حسینی رفتم. داشتم به او کمک می‌کردم که تیری از کنار دست من رد شد و به دست حسینی فرو رفت. دیگر نمی‌توانست کار کند. تیر، دستش را از کار انداخته بود. برای پانسمان او، آتل در بین وسایلم نداشتم. با سُمبه یک اسلحه دستش را بستم و با قایق رفت عقب. حالا من تنها مانده بودم با زخم‌هایی که می‌آوردند. رفتم پشت دژ که بچه‌های کمیل آنجا بودند. گفتند جلو به امدادگر احتیاج است. بعضی از زخمی‌ها دوستانم بودند. آجرلو، امدادگر، کمرش پاره و خونین بود.

مدنی‌پور، پزشکیار گردان کمیل، زخمی شده بود. همه را عقب فرستادیم. تا شب به کار مداوای زخمی‌ها مشغول بودم. شب که شد، رفتم آب بیاورم. ناگهان خمپاره‌ای در دو سه متری منفجر شد. نفهمیدم چطور زمین خوردم ولی وقتی خواستم برخیزم، دیدم نمی‌توانم. بچه‌ها آمدند و با برانکارد به پست امداد منتقل شدم. پاهایم زخمی شده بود و در کمرم درد شدیدی می‌پیچید. (صفحه ۵۲)

پیری در چند جای کتاب از مجروح شدنش می گوید. مثل زمانی که در عملیات والفجر هشت شرکت کرده بود: دو شب مانده به عملیات، حدود ۷۰۰ نیرو از راه رسید. به حاجی (ممقانی) گفتم که مرا هم به گردان بفرستند اما مخالفت کرد. حتی گریه کردم. حاجی پس از مدتی بالاخره راضی شد مرا برای پست امداد ببرد. خوشحال شدم. شب عملیات از راه رسید. نزدیکی‌های اذان صبح، منورها شروع به پرواز کردند. عملیات شروع شده بود. هوا هم کمی بارانی شد. ما داشتیم دعا می‌کردیم.

خبر رسید که بچه‌های گردان عمار به خط زده‌اند ولی ما نمی‌دانستیم هنوز به کجا حمله کرده‌اند. بعداً فهمیدیم فاو بوده. بچه‌ها از اروند گذشته و شروع به پیشروی کرده بودند. بعدازظهر که شد، زخمی‌ها را آوردند و کار ما هم شروع شد. فردا صبح با حاجی ممقانی به طرف خط حرکت کردیم. مقدار زیادی سرم و یک موتور برق هم با خود بردیم. حدود دو کیلومتری خط مقدم، فعالیت ما آغاز شد. هر وقت هواپیماها می‌آمدند، داخل نخلستان می‌شدیم و پناه می‌گرفتیم. یگان دریایی هم با قایق‌هایشان در اروند فعالیت می‌کردند.

می‌خواستیم به آن سوی اروند برویم. جزرومد رودخانه خیلی بود. قرار بود با دو قایق برویم، اما مسئول قایق‌ها یک قایق در اختیار گذاشت و گفت «فعلاً با این سریع بروید که مد در حال شروع شدن است. قایق بعدی را بعد از جزر و مد بعدی می‌فرستیم.» من، حاجی ممقانی، حاجی مرتجی، دشتبان‌زاده و مسعود حسینی به طرف دیگر اروند رفتیم. توی قایق، روی آب، بچه‌ها را می‌دیدم که ذکر می‌گفتند. حاج ممقانی صلوات می‌فرستاد، مرتجی آیت‌الکرسی می‌خواند.

هنوز قدم در ساحل نگذاشته بودیم که ۱۰ اسیر آوردند. بعد هم کامیون‌های غنیمتی از راه رسیدند. بچه‌ها نصف فاو را گرفته بودند. کامیون‌های غنیمتی را می‌آوردند لب ساحل و مهماتی را که قایق‌ها از طرف دیگر می‌آوردند، بار می‌کردند. همه بی‌وقفه کار می‌کردند. در عرض پنج دقیقه، کامیون پر از مهمات می‌شد و کامیون دیگری جلو می‌آمد. ما هم شروع کردیم به کمک در حمل مهمات. انگار بعد از ۲۰ روز کار دائم، که بعضی از شب‌ها بیشتر از چهار ساعت نمی‌خوابیدیم، نیروی تازه‌ای گرفته بودیم. داشتیم مهمات بار کامیون‌ها می‌کردیم که حاجی ممقانی آمد و آماده‌باش داد.

مثل برف‌پاک‌کن‌های بنز ۱۰ تنی

سمت چپ ما خانه‌ای بود که انبار مهمات بود. آنجا آتش گرفته بود و صدای انفجار گلوله‌ها فضا را پر کرده بود. سه نفر از بچه‌ها پایین دیوار خانه بودند و به علت جراحت نمی‌توانستند حرکت کنند. سینه‌خیز خود را به آنان رساندم. یکی را نجات دادم و دو نفر دیگر را هم بچه‌ها آوردند. گلوله، خمپاره و توپ پشت‌سرهم می‌آمد. داشتیم سرم‌ها را پر می‌کردیم که یک‌دفعه داغ شدم. خمپاره‌ای در چند متری من به زمین خورده بود. راننده موتور تریلی که آنجا بود، زخمی شد. پای راست حاجی مرتضی هم ترکش خورد. گرم بودم و حالی ام نبود که پای چپ خودم هم ترکش خورده. وقتی خواستم راه بروم، متوجه شدم زخم کاری نبود. شروع کردیم به جلو رفتن. وقتی من و مرتجی کنار هم راه می‌رفتیم، لنگه‌ پای چپم با لنگی پای راست او حالت جالبی را به وجود آورده بود. مرتجی خندید و گفت «راه رفتن ما دو تا خیلی شبیه حرکت برف‌پاک‌کن‌های بنز ۱۰ تن است!» (صفحه ۶۱)

به کانال دشمن رسیدیم. توی کانال جلو می رفتیم و زخمی ها را مداوا می کردیم. چند اسیر آوردند که یکی از بچه ها آنها را به عقب منتقل کرد. همانطور که جلو می رفتیم و زخمی ها را می بستیم، به یک مجروح رسیدیم که تیربار همراهش بود. تیربار را گرفتم و کولم کردم. وضع مجروحان وخیم بود. یک مجروح را که آوردند، خواستم سرش را پانسمان کنم، اما متوجه شدم جمجمه اش کاملاً متلاشی شده است. در همین حین، یکی از بچه ها خبر شهادت محمد ممقانی را آورد. باور نمی کردم و این ناباوری تا پایان عملیات، وقتی که حاج مجتبی (عسگری) خودش را در آغوشم رها کرد و های‌های زد زیر گریه، ادامه داشت. (صفحه ۷۰)

جلوتر حاج امینی، فرمانده گردان حمزه، توی کانال ایستاده بود. مهران آزاد شده بود و چهره حاج امینی این را فریاد می زد. به محض این که چشمش به من افتاد، با تعجب پرسید «تیربار را از کجا آورده ای؟» وقتی توضیح دادم، دستور داد آن را به بچه های جلو برسانم. چون به تیربار احتیاج مبرمی داشتند. کمی جلوتر، دو اسیر عراقی را آوردند که پای یکی از آنها قطع شده بود. هرچه جلوتر می رفتیم، درگیری شدیدتر می شد. به جایی رسیده بودیم که در کانال تقریباً دیگر کسی نبود. سمت چپ، موانع خورشیدی بود و سمت راست آزاد. از سمت راست شروع به پیشروی کردم و پس از مدتی به بچه ها رسیدم که سخت مشغول نبرد بودند. آنها منتظر نیروی کمکی بودند تا هرچه زودتر از راه برسد.

یکی از بچه ها را دیدم که در هیاهوی نبرد و انفجارها، بی خیال و آرام نشسته بود و مشغول مطالعه. شدت تیراندازی به حدی بود که یکی از بچه ها وقتی خواست دستش را بالا بیاورد، تیر خورد و زخمی شد. در کش و قوس درگیری، شلوار من از پشت بدجوری پاره شد. به طوری که پوشش زیر، کاملاً معلوم بود. مجبور شدم یک شلوار عراقی آکبند را که به غنیمت گرفته بودیم، بپوشم. هرچند گشاد بود و کمی مشمئزکننده اما از شلوار پاره خودم بهتر بود. پس از دو سه ساعت، مجبور شدم به عقب برگردم. مهران از آلودگی ارتش بعث پاک شده بود و رضایت مرموزی در وجودم موج می زد. سه روز بعد، وقتی به دوکوهه برگشتم، فرمانده لشکر، بچه ها را تشویقی داد و ما برای زیارت به مشهد رفتیم. (صفحه ۷۲)

البته نویسنده کتاب «شانه های زخمی خاکریز» در روزهای پایانی جنگ بر اثر ترکش خمپاره به سمت راست صورتش، زخم عمیقی برمی دارد؛ به گونه ای که او را به بیمارستان بقیه الله می آورند و هنگام ازدواج هنوز کار درمانی بر روی صورت او ادامه داشت و هنگامی که به قول خودش درحال جور کردن بساط ازدواج بود، موضوع قبول قطعنامه پیش آمد که درد آن از ترکشی که داخل گلو و کنار شاهرگ گردنش جا خوش کرده بود، بدتر بود.

سه راهی شهادت و جوانانی که رهبر انقلاب غبطه شان را می‌خورد

نویسنده «شانه های زخمی خاکریز» در هر گوشه ای از کتاب بخشی از رشادت ها و جانبازی های رزمندگان را به تصویر کشیده و یادی از «سه راه شهادت» کرده است. در جایی از مجروحی نوشت که پس از پانسمان کردن زخمش، غیبش زد و بعد از دو ساعت او را در حالی که پایش ترکش خورده بود و برگردانده بودنش، دید که دوباره ناپدید شد و روز بعد پیکرش را دیده بود که ترکش به گردنش خورده بود یا از یزدان شریف به عنوان سردار امدادگران یاد کرد و نوشت که وجودش روحیه بود برای پزشکیاران و حتی مسئولان بهداری.

پیری از رزمنده ای نوشت که یک پایش به پوست آویزان شده بود و فقط ذکر می گفت یا از مهدی گیوه چی یکی از امدادگرانی که دائما قرآن می خواند و حتی اگر وضو نداشت، پتوی سنگر را کنار می زد و با خاک تیمم می کرد و در نهایت به آرزویش هم رسید یا از شهید داود رحیمی نوشت که بعد از شهادت با دیدن تصویرش در لباس روحانی متوجه شدند که طلبه بوده است یا شهید علی رحیمی که همیشه می خندید و شاگرد اول پزشکیاری سپاه در دوران آموزش بود یا ابوالفضل حجاریان که عاشق سوره واقعه بود و قرآن از دستش نمی افتاد.

پیری درباره سه راه شهادت نوشت: بعد از عملیات کربلای چهار، پس از دو سه روز، حاجی مجتبی اجازه داد ما عقب برگردیم. تمام بدنمان کثیف و نجس شده بود. چند روز بود که با خون و خاک و آتش سر و کار داشتیم و همین کافی بود تا شکل و قیافه مان تغییر کند. آمدیم عقب و در جاده شهید صفوی، در سنگر شهید ممقانی اسکان یافتیم. بچه های جهاد، همسایه ما شده بودند و حمام داشتند. همان جا دلی از عزای کثیفی درآوردیم. دو روز استراحت کردیم تا اینکه حاجی آمد و ما را برای رسیدگی به زخمی ها به همان سه راهی برد. آنجا مجروحان زیادی بودند که تعدادی هم شهید می شدند. نام آن سه راه را گذاشته بودند «سه راه شهادت»! (صفحه ۸۰)

راه بسته بود، ولی ما باید جلو می رفتیم. جاده زیر دید دشمن بود و باید با ماشین به سرعت رد می شدیم. در آنجا قیاسی را دیدم که زانوی غم بغل کرده بود و از پرپر شدن زخمی ها غصه دار بود. چند روز آنجا مانده بود و شاهد صحنه های دلخراشی بود. سه چهار مجروح آوردند و داشتیم آنها را می بستیم که ناگهان یک صدای یا حسین و خمپاره در هم پیچید. خمپاره ای درست بالای سر یکی از بچه ها اصابت کرده بود و فقط ندای آخرش «یا حسین» هنوز در هوا موج می زد. شهید شده بود. مجروحان زیاد شده بودند و وضع اکثرشان بسیار وخیم بود. نمی دانستیم چه کار کنیم که یکی از بچه های لشکر ۵۲ کربلا از راه رسید. می خواست یک پی امپ (خودوری جنگی پیاده نظام ساخت روسیه) را عقب ببرد. کار بسیار خطرناکی می نمود اما چاره ای هم نبود.

پلاک‌هایی بر روی اسلکت‌ها

زخمی ها را در پی ام پی جا دادیم و دست به دعا برداشتیم که سالم رد شوند. از آنجا تا انتهای سه راه، ۲۰ دقیقه راه بود. پی ام پی رفت و در پیچ جاده از چشم ما دور شد. با بی سیم با غیاثی تماس گرفتم که یک پی ام پی پر از مجروح می آید. نیم ساعت بعد تماس گرفت که هنوز نیامده است. از طرف سه راهی دودی بلند می شد. قلبم تکان خورد. زیر آتش شدید، با یکی دو نفر از بچه ها به سمت دود حرکت کردیم. وقتی رسیدیم، دیدیم پی ام پی گیر کرده و بر اثر اصابت توپ تانک منفجر شده است. توی خود پی ام پی مهمات بود و انفجار آنها باعث شده بود که بچه ها تکه پاره شوند. غمگین و افسرده، با چشمانی اشکبار برگشتیم. دو روز بعد، وقتی به طرف پی ام پی حرکت کردیم و داخل آن را از نظر گذراندیم، آنچه باقی مانده بود، اسکلت بچه ها و پلاک روی گردنشان بود.

چهار روز از لو رفتن عملیات گردان انصارالرسول می گذشت که یک روز دیدیم از بالای دژ، دو نفر از سمت عراقی ها به طرف ما پایین می آیند. ابتدا فکر کردیم نیروی دشمن است که آمده اند اسیر شوند ولی بعد متوجه شدیم دو نوجوان ۱۶-۱۷ ساله هستند. خسته و گرسنه بودند. وقتی غذا و نوشابه خوردند، تعریف کردند «وقتی عملیات شروع شد، عراقی ها شبانه ما را محاصره کردند. بچه ها عقب کشیدند و ما مشغول رسیدگی به زخمی ها شدیم.

آخر ما جزو نیروهای امدادگر بودیم. ما جا ماندیم و عراقی ها خود را به ما رساندند. ما خود را به مُردن زدیم. آنها به هر زخمی که می رسیدند، یک تیر خلاص می زدند. فقط ما دو نفر از چشمانشان پنهان ماندیم. می آمدند و روی ما ادرار می کردند. دو شب می شود که ما شب ها سینه خیز به این طرف می آییم و روزها خود را به مردن می زنیم تا اینکه خود را به اینجا رساندیم.» (صفحه ۸۳)

نوشته وقتی رهبر انقلاب به حال رزمندگان و امدادگران غبطه می‌خورد اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش دوشنبه شب پارسوماش خبر از دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی خامنه ای، با گذشت بیش از چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی، بازخوانی سیره و شخصیت حضرت امام خمینی رحمه‌الله همچنان یکی از ضرورت‌های فرهنگی و اجتماعی کشور است.

از همین روی، آیین پاسداشت هنر و ادبیات انقلاب اسلامی در چهارمین دوره خود، «روح‌الله» نام گرفته است و در این مراسم، تقریظ حضرت آیت‌الله خامنه‌ای بر کتاب «روح‌الله» منتشر خواهد شد.

کتاب «روح‌الله» که روایت مستندی از دوران پرفراز و نشیب یک رهبر الهی و سیاسی است، در ۴۱۲ صفحه توسط انتشارات شهرستان ادب در سال ۱۴۰۱ منتشر شده است.

نویسنده‌ این کتاب، هادی حکیمیان با نگاهی جدید و بکر به زندگی امام‌خمینی(ره)، ضمن بازگویی لحظات سرنوشت‌ساز انقلاب، مخاطب را با زوایای جدیدی از رهبری ایشان آشنا می‌سازد.

رویداد «روح‌الله» در خردادماه ۱۴۰۴، در ایام سالگرد رحلت حضرت امام خمینی رحمه‌الله برگزار خواهد شد.

نوشته تقریظ رهبر انقلاب اسلامی بر کتاب «روح‌الله» منتشر می‌شود اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر ، در آستانه برگزاری کنگره عظیم حج ابراهیمی، مسئولان بعثه مقام معظم رهبری و سازمان حج و زیارت و جمعی از کارگزاران حج و زائران ایرانی بیت‌الله الحرام، امروز (یکشنبه) با حضور در حسینیه امام خمینی(ره) با حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی دیدار کردند

این خبر تکمیل می‌شود…

نوشته دیدار کارگزاران حج با رهبر معظم انقلاب آغاز شد اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش روز جمعه خبرنگار سیاسی پارسوماش خبر ، متن پیام حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبرمعظم انقلاب به این شرح است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

درگذشت عالم بزرگوار جناب حجت‌الاسلام والمسلمین آقای حاج سیّدمرتضی مستجابی را به خاندان محترم و ارادتمندان و دوستان و به عموم مردم اصفهان تسلیت عرض می کنم.

آن مرحوم از جمله بازماندگان خاندان شریف و اصیل صدر در عراق و ایران و علاوه بر مقامات علمی و روحانی دارای قریحه‌ی سرشار ادبی و روحیه‌ی مردمی بودند. رحمت الهی بر وی باد.

به گزارش پارسوماش خبر ، آیت الله «سیدمرتضی مستجاب‌الدعواتی» از علمای برجسته اصفهان و معروف به مستجابی شامگاه سه‌شنبه (۳۰ بهمن) به ملکوت اعلی پیوست.

آیت‌الله سیدمرتضی مستجاب‌الدعواتی، در سال ۱۳۰۲ شمسی در محله بیدآباد اصفهان دیده به جهان گشود؛ وی تحصیلات حوزوی خود را در حوزه‌های علمیه تهران و نجف اشرف گذراند و موفق به دریافت درجه اجتهاد از آیت‌الله سید ابوالحسن اصفهانی شد.

وی در دوران ملی‌شدن صنعت نفت، از مبارزان سیاسی و نزدیکان آیت‌الله کاشانی به شمار می‌رفت.

آیت‌الله مستجابی در حوزه‌های خیریه فعالیت‌های گسترده‌ای داشت و از بنیانگذاران چند موسسه خیریه در حوزه سلامت از جمله مرکز درمانی امام موسی صدر در اصفهان بود و علاوه بر فعالیت‌های علمی و اجتماعی در حوزه شعر، ادب، هنر خوشنویسی و ورزش‌های باستانی نیز فعالیت داشت.

در نخستین جشنواره خیرین و واقفان عرصه سلامت استان اصفهان که در سال ۱۳۸۸ در باغ موزه چهلستون اصفهان برگزار شد نشان «حامی سلامت» به آن مرحوم اهدا شد.

در مرداد ماه امسال نیز آیین نکوداشت آیت الله مستجاب‌الدعواتی در تالار اجتماعات شهید مطهری(ره) تهران و در انجمن مفاخر برگزار شد.

نوشته رهبر انقلاب درگذشت حاج سیدمرتضی مستجابی را تسلیت گفتند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.