به گزارش به نقل از وزارت نفت، حمید بورد امروز (چهارشنبه‌، دوم مهر) در آئین بهره‌برداری از واحد نمک‌زدایی سیار میدان چشمه‌خوش در ایلام یاد و خاطره شهدای دفاع مقدس را گرامی داشت و اظهار کرد: ایلام روزگاری صحنه جنگ و ایثار بود و امروز با دستان توانمند شما شاهد سازندگی و بالندگی است. همان‌گونه که در دوران جنگ تحمیلی صنعت نفت لحظه‌ای از حرکت بازنایستاد، امروز نیز در برابر فشارها و تحریم‌ها مسیر توسعه را با قدرت ادامه می‌دهیم.

وی با اشاره به تجربه صنعت نفت در دوران دفاع مقدس افزود: در آن سال‌ها بیش از ۲ هزار بار نقاط صادراتی و بیش از ۳۰۰ بار تأسیسات نفتی جنوب هدف بمباران قرار گرفت، اما تولید و صادرات نفت هرگز متوقف نشد. امروز نیز با وجود تحریم‌ها، پروژه‌های توسعه‌ای صنعت نفت در سراسر کشور با جدیت در حال پیگیری است.

مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران بیان کرد: دو مأموریت اصلی این شرکت جمع‌آوری گازهای همراه و افزایش تولید نفت است.

بورد انتقال فناوری را از مزیت‌های مهم پروژه‌های نفتی برشمرد و اظهار کرد: برای نخستین بار فناوری‌های نوین فرآورش و نمک‌زدایی در این منطقه اجرا شده است. با بررسی نتایج این پروژه‌ها، استفاده از این فناوری‌ها در سایر میدان‌ها استفاده می‌شود.

وی به جوامع پیرامونی صنعت نفت اشاره و افزود: مطالعه جامعی در سطح استان ایلام با همکاری دانشگاه شهید بهشتی در دست اجراست تا مدل پایداری از ارتباط صنعت نفت با جامعه محلی طراحی شود. اعتقاد داریم باید رابطه‌ای پایدار و هم‌افزا میان صنعت نفت و جامعه پیرامونی ایجاد شود.

معاون وزیر نفت همچنین بر ضرورت تقویت پیمانکاران محلی تأکید کرد و گفت: شرکت‌های پیمانکاری بومی باید نقش پررنگ‌تری در اجرای پروژه‌ها داشته باشند تا هم ارزش افزوده برای استان ایجاد و هم زمینه اشتغال و مشارکت محلی تقویت شود.

بورد در پایان تأکید کرد: شرکت ملی نفت ایران مصمم است با وجود فشارها و تحریم‌های خارجی، کشور را به یک کارگاه بزرگ سازندگی تبدیل کند و چراغ اقتصاد ملی را روشن نگه دارد.

نوشته تمرکز شرکت ملی نفت بر افزایش تولید و جمع‌آوری گازهای همراه اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش ، در قلب دشت‌های گرم و غبارآلود خوزستان، جایی که نخل‌های پراکنده مرز را به یاد می‌آورند و خاک مرطوب از بوی نفت آکنده است، میدان یادآوران سال‌هاست که میان ایران و عراق تقسیم شده است. این میدان، که پس از آزادگان دومین ذخیره‌گاه بزرگ نفت مشترک کشور محسوب می‌شود، اکنون در سال ۱۴۰۴ به آوردگاهی برای رقابت تمام‌عیار بدل شده است؛ رقابتی که نه در میدان نبرد، بلکه صدها متر زیر سطح زمین جریان دارد.

مرزی که در زیر خاک معنا می‌یابد

یادآوران در جنوب‌غرب اهواز و شمال خرمشهر واقع شده و در زیرپوست زمین با میدان «سندباد» عراق همسایه است. در این نقطه، مرز جغرافیایی تنها یک خط روی نقشه است؛ چرا که نفت، بی‌اعتنا به تقسیم‌بندی‌ها، در یک مخزن عظیم جریان دارد. هر بشکه‌ای که برداشت می‌شود، از فرصت طرف مقابل می‌کاهد.

ابعاد جغرافیایی و زمین‌شناسی

میدان یادآوران، یک مخزن هیدروکربنی عظیم در حوضه زاگرس با ساختار لایه‌بندی و پیچیدگی‌های خاص خود است. لایه‌های نفتی در عمق قابل توجهی قرار دارند و دسترسی به آن‌ها نیازمند فناوری‌های پیشرفته حفاری و مهندسی مخزن است. این میدان بخشی از کمربند نفتی غرب کارون است که از نظر زمین‌شناسی، ارتباط نزدیکی با میادین دیگر منطقه دارد.

برآوردها نشان می‌دهد مجموع ذخایر درجای تخمینی میدان به ۳۰ میلیارد بشکه می‌رسد که از این میزان حدود ۱۷ میلیارد بشکه قابل استحصال است. این حجم ذخایر، یادآوران را در ردیف میدان‌های فوق‌بکر (Supergiant) قرار می‌دهد. نفت این میدان با درجه API حدود ۳۰ و گوگرد متوسط، هم برای پالایش داخلی و هم برای صادرات مطلوب است. کیفیت نفت، اگرچه برای صادرات مطلوب است، اما پیچیدگی‌های خاص خود را در فرآیند استخراج و فرآورش دارد که نیازمند سرمایه‌گذاری در فناوری‌های مناسب است.

همسایگی با میدان سندباد

میدان سندباد عراق، واقع در سمت دیگر مرز، از نظر زمین‌شناسی به مخزن یادآوران متصل است. این اتصال به معنای یک «مخزن مشترک» است که در آن، هیدروکربن‌ها بدون توجه به مرزهای سیاسی، بین دو کشور در جریان هستند. این ویژگی، مسئله «حقابه» یا «سهم برداشت» را به یک موضوع حیاتی تبدیل می‌کند. هرگونه برداشت شتاب‌زده یا ناکارآمد از سوی یک طرف، به طور مستقیم بر میزان ذخایر قابل دسترس طرف دیگر تأثیر می‌گذارد.

نگاهی به تاریخچه توسعه

حرکت‌های اولیه شناسایی این میدان به دهه ۷۰ خورشیدی بازمی‌گردد، زمانی که گروه‌های اکتشافی شرکت ملی نفت ایران در امتداد ساختار مخزنی غرب کارون فعالیت می‌کردند. این فعالیت‌ها شامل مطالعات لرزه‌نگاری، تفسیر داده‌های زمین‌شناسی و حفاری چاه‌های اکتشافی اولیه بود. اما توسعه جدی، پس از سال ۱۳۸۷ و با عقد قراردادهایی برای فاز نخست برداشت آغاز شد. در آن دوره، محدودیت‌های فناوری و سرمایه، پیشرفت پروژه را کند ساخت.

فاز اول توسعه یادآوران با هدف دستیابی به سطوح تولید اولیه طراحی شد. این فاز شامل توسعه زیرساخت‌های اولیه، نصب تأسیسات سرچاهی و بهره‌برداری اولیه از چاه‌های حفر شده بود. اما چالش‌های فنی و مالی، اجرای این فاز را با تأخیر و محدودیت‌های قابل توجهی مواجه کرد.

تحول اصلی با آغاز دهه ۱۳۹۰ و تمرکز دولت‌ها بر میادین مشترک رخ داد؛ اما همزمان با بازگشت تحریم‌ها در سال ۱۳۹۷، روند جذب سرمایه و فناوری خارجی بار دیگر متوقف شد. قراردادهایی که با شرکت‌های آسیایی و اروپایی در حال نهایی‌شدن بود، لغو گردید و بار توسعه میدان به طور کامل بر دوش پیمانکاران داخلی افتاد. این امر، محدودیت‌های قابل توجهی در دسترسی به دانش فنی روز، تجهیزات پیشرفته و تأمین مالی ایجاد کرد.

نقش پیمانکاران داخلی

پس از خروج شرکت‌های خارجی، پیمانکاران داخلی ایران، با وجود محدودیت‌ها، تلاش کرده‌اند تا چرخ توسعه میدان را به گردش درآورند. این تلاش‌ها با تکیه بر توانمندی‌های موجود و دانش بومی صورت گرفته است، اما سرعت پیشرفت به دلیل کمبود منابع و فناوری‌های خاص، کندتر از حد انتظار بوده است.

اکنون، تولید بخش ایرانی یادآوران به حدود ۱۲۰ هزار بشکه در روز رسیده است؛ رقمی که با وجود رشد ۱۰ درصدی نسبت به سال قبل، هنوز فاصله زیادی با عملکرد عراق دارد. در آن سوی مرز، عراق با کمک غول‌های نفتی جهان مانند CNPC چین، پتروناس مالزی، توتال فرانسه و BP بریتانیا، روزانه بیش از ۲۵۰ هزار بشکه تولید می‌کند.

اختلاف تولید ۱۳۰ هزار بشکه در روز بین ایران و عراق، معادل بیش از ۴۷ میلیون بشکه در سال است. این اختلاف، یک شکاف قابل توجه در بهره‌برداری از یک مخزن مشترک محسوب می‌شود و پیامدهای اقتصادی مهمی برای ایران دارد.

اگر قیمت هر بشکه را ۸۰ دلار در نظر بگیریم، درآمد سالانه عراق از این مزیت برداشت، دست‌کم ۳.۷ میلیارد دلار بیشتر از ایران است. این رقم نشان‌دهنده ارزش بالای ذخایر مشترک و اهمیت سرعت در برداشت از آن‌هاست. این شکاف درآمدی، توانایی سرمایه‌گذاری مجدد در توسعه میادین را برای ایران محدودتر می‌کند.

نقش شرکت‌های بین‌المللی در عراق

حضور شرکت‌های بزرگ نفتی جهان در توسعه میدان سندباد عراق، نشان‌دهنده توانایی آن‌ها در تأمین مالی، فناوری و مدیریت پروژه‌های بزرگ نفتی است. این شرکت‌ها با تخصص در حفاری‌های عمیق، EOR (ازدیاد برداشت) و مدیریت مخازن، سرعت توسعه و بهره‌وری را افزایش داده‌اند.

دلایل عقب‌ماندگی ایران

دلایل عقب‌ماندگی ایران در توسعه میدان یادآوران و سایر میادین مشترک، متعدد و اغلب به هم مرتبط هستند:

۱. تحریم و محدودیت سرمایه‌گذاری خارجی: تحریم‌های بانکی و صنعتی، مانع ورود فناوری‌های نو و سرمایه‌گذاران خارجی شد. این امر نه تنها دسترسی به سرمایه کلان را دشوار ساخت، بلکه دسترسی به دانش فنی پیشرفته و تجهیزات تخصصی را نیز محدود کرد. شرکت‌های بین‌المللی به دلیل ریسک‌های سیاسی و تحریم‌ها، تمایلی به سرمایه‌گذاری در پروژه‌های نفتی ایران نشان ندادند.

۲. فقدان فناوری پیشرفته حفاری و EOR: نبود توان داخلی گسترده در حفاری افقی چند کیلومتری و سامانه‌های پیشرفته ازدیاد برداشت (Enhanced Oil Recovery – EOR). حفاری افقی و چندشاخه‌ای برای دسترسی به نقاط دورتر مخزن و افزایش سطح تماس با سازند نفتی ضروری است. همچنین، روش‌های EOR مانند تزریق گاز، آب یا مواد شیمیایی برای حفظ فشار مخزن و استخراج نفت باقی‌مانده، حیاتی هستند. کمبود تخصص و تجهیزات در این زمینه‌ها، بهره‌وری برداشت را کاهش داده است.

۳. کمبود زیرساخت فرآورش و انتقال: محدودیت ظرفیت واحدهای فرآورش و خطوط لوله باعث کاهش برداشت عملیاتی شده است. تأسیسات فرآورش (مانند واحدهای جداسازی نفت، گاز و آب) و شبکه انتقال نفت، باید متناسب با حجم تولید توسعه یابند. اگر این زیرساخت‌ها نتوانند به موقع توسعه یابند، تولید از چاه‌ها باید محدود شود تا از سرریز تأسیسات جلوگیری شود.

۴. بی‌ثباتی مدل‌های قراردادی: تغییرات پی‌درپی بین بیع‌متقابل، IPC (قراردادهای نفتی ایران) و مدل‌های بومی، ریسک سرمایه‌گذاری را افزایش داد. عدم وجود یک مدل قراردادی پایدار و جذاب برای سرمایه‌گذاران، تردیدهایی را در مورد سودآوری و امنیت سرمایه ایجاد کرده و مانع جذب سرمایه گذاری بلندمدت شده است.

تجربه عراق؛ درس‌های آشکار

عراق از آغاز توسعه میادین مشترک، برنامه‌های تزریق آب و گاز را برای حفظ فشار اجرا کرده و از فناوری حفاری افقی و چندشاخه‌ای به‌طور گسترده بهره برده است. واحدهای فرآورش نزدیک به محل برداشت نیز باعث شده کاهش زمان تا صادرات، سودآوری را افزایش دهد.

عراق توانسته است با شرکت‌های نفتی بین‌المللی همکاری مؤثری برقرار کند. این همکاری‌ها شامل انتقال دانش فنی، سرمایه‌گذاری مشترک و مدیریت پروژه‌های پیچیده است.

تکنولوژی‌های نوین در عراق:

• حفاری افقی و چندشاخه‌ای (Horizontal and Multilateral Drilling): این تکنیک امکان دسترسی به بخش‌های بیشتری از مخزن را فراهم می‌کند و تعداد چاه‌های مورد نیاز را کاهش می‌دهد.

• تزریق آب و گاز (Water and Gas Injection): برای حفظ فشار مخزن و افزایش ضریب برداشت، تزریق سیالات نقش حیاتی دارد.

• واحدهای فرآورش در نزدیکی میدان (Field-Adjacent Processing Units): این اقدام زمان لازم برای آماده‌سازی نفت جهت صادرات را کاهش داده و هزینه‌ها را نیز بهینه می‌کند.

اهمیت زمان در میادین مشترک

به گفته عماد رفیعی، کارشناس ارشد توسعه میادین: «میدان مشترک، مسابقه بر سر زمان است؛ هر روز تأخیر معادل واگذاری دائمی ذخایر به طرف مقابل است.» این جمله، ماهیت رقابتی برداشت از میادین مشترک را به خوبی بیان می‌کند.

دولت چهاردهم، یادآوران را یکی از پنج اولویت اصلی توسعه معرفی کرده و هدف‌گذاری کرده تا پایان ۱۴۰۶، تولید را به ۲۰۰ هزار بشکه در روز برساند. این هدف‌گذاری بلندپروازانه، نیازمند بسیج تمام منابع و رفع موانع است.

محورهای کلیدی برنامه توسعه

• حفاری ۲۴ حلقه چاه جدید: این چاه‌ها به منظور افزایش نقاط برداشت و دستیابی به بخش‌های بکر مخزن طراحی شده‌اند.

• مطالعه طرح تزریق گاز ترش از میدان‌های اطراف: استفاده از گاز ترش (H2S) که اغلب به عنوان یک محصول جانبی مشکل‌ساز در نظر گرفته می‌شود، می‌تواند همزمان به مدیریت پسماند و بهبود برداشت از میدان کمک کند.

• استفاده از حفاری چندشاخه‌ای: این تکنیک، اثربخشی چاه‌ها را افزایش داده و هزینه‌های حفاری را کاهش می‌دهد.

• تشکیل کنسرسیوم‌های داخلی بزرگ: همکاری شرکت‌های بزرگ داخلی برای تأمین سرمایه، دانش فنی و ظرفیت اجرایی، راهکاری برای جبران کمبود منابع خارجی است.

• بهسازی خطوط لوله منتهی به بندر امام: ارتقا زیرساخت‌های انتقال، تضمین می‌کند که نفت تولیدی به موقع به پایانه‌های صادراتی برسد.

• پیشبرد دیپلماسی انرژی برای برداشت متوازن با عراق: مذاکره و توافق با عراق برای تعیین سهم برداشت متوازن، یک اولویت استراتژیک برای جلوگیری از هدر رفت ذخایر است.

پیامد اقتصادی شکاف تولید

اختلاف برداشت میان ایران و عراق در کل غرب کارون در سال ۱۴۰۴ حدود ۵۳۰ هزار بشکه در روز است؛ معادل بیش از ۱۹۳ میلیون بشکه در سال. ارزش این اختلاف، بیش از ۱۵.۴ میلیارد دلار در سال، به نفع عراق است. تحقق برنامه افزایش تولید یادآوران می‌تواند سالانه ۳ تا ۴ میلیارد دلار به درآمد ارزی کشور اضافه کنند.

این شکاف تولید نه تنها منجر به از دست دادن درآمد ارزی مستقیم می‌شود، بلکه توانایی کشور برای سرمایه‌گذاری در پروژه‌های توسعه‌ای و زیرساخت‌های انرژی را نیز کاهش می‌دهد. افزایش تولید یادآوران به ۲۰۰ هزار بشکه در روز، می‌تواند گامی بلند در جهت جبران این شکاف و افزایش سهم ایران از این مخزن مشترک باشد.

چالش‌های پیش‌رو

با وجود برنامه‌های مدون، مسیر توسعه میدان یادآوران با چالش‌های متعددی روبرو است:

• محدودیت منابع مالی داخلی: اتکاء صرف به بودجه دولتی و منابع مالی داخلی، با توجه به حجم بالای سرمایه‌گذاری مورد نیاز، سرعت توسعه را کند می‌کند.

• نوسانات قیمت جهانی نفت: تغییرات قیمت نفت در بازارهای جهانی، بر سودآوری پروژه‌های نفتی و توانایی جذب سرمایه تأثیر می‌گذارد.

• دشواری هماهنگی برداشت با عراق: یافتن یک توافق پایدار و منصفانه برای برداشت متوازن از مخزن مشترک، نیازمند مذاکرات دیپلماتیک پیچیده و طولانی است.

• کمبود تجهیزات پیشرفته حفاری و فرآورش: تحریم‌ها و محدودیت‌های فنی، دسترسی به جدیدترین نسل تجهیزات حفاری، مانند دکل‌های پیشرفته برای حفاری‌های افقی بسیار طولانی، و همچنین تجهیزات فرآورش پیشرفته را با چالش مواجه کرده است.

سناریوهای آینده

آینده توسعه میدان یادآوران و سهم ایران از آن، به عوامل متعددی بستگی دارد و می‌توان آن را در چند سناریوی محتمل ترسیم کرد:

۱. سناریوی خوش‌بینانه:

شاخص‌ها: جذب سرمایه‌گذاری مشترک داخلی و خارجی، ورود فناوری‌های نو از طریق همکاری با کشورهای دوست یا شرکت‌های مستقل، اجرای سریع پروژه‌های توسعه‌ای و حفاری، و موفقیت در مذاکرات دیپلماتیک با عراق.

نتیجه: رسیدن به هدف ۲۰۰ هزار بشکه در روز تا پایان سال ۱۴۰۶. این سناریو نیازمند یک جهش در توان مدیریتی، تأمین مالی و جذب فناوری است.

۲. سناریوی محتاطانه:

شاخص‌ها: پیشرفت تدریجی با تکیه بر منابع داخلی و بخشی از فناوری بومی، اجرای مرحله‌ای پروژه‌ها، و حفظ سطح تولید فعلی با بهبودهای جزئی. * نتیجه: افزایش تولید تا حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز. این سناریو واقع‌بینانه‌تر است و بر حفظ روند فعلی با بهبودهای تدریجی تمرکز دارد.

۳. سناریوی بدبینانه:

‌شاخص‌ها: تداوم محدودیت‌های مالی و فناوری، عدم موفقیت در جذب سرمایه‌گذاری خارجی، عقب‌ماندگی در توسعه زیرساخت‌ها، و عدم پیشرفت در مذاکرات با عراق. * نتیجه: کاهش سهم ایران و افزایش فاصله برداشت از عراق. در این سناریو، مخزن مشترک به تدریج به نفع طرف مقابل برداشت خواهد شد و سهم ایران کاهش می‌یابد.

در انتها باید یادآور شد که میدان نفتی یادآوران تنها یک میدان نفتی نیست؛ شاخصی برای سنجش توان فنی، مدیریتی و دیپلماسی انرژی ایران است. تضمین سهم کشور در این میدان نیازمند سرمایه پایدار، انتقال فناوری پیشرفته و مدیریت اجرایی بی‌وقفه است. در غیر این صورت، ذخایر زیرزمینی که امروز زیر خاک ایران است، فردا از خطوط صادراتی عراق روانه بازارهای جهانی خواهد شد. ‌

نوشته یادآوران؛ ماراتن بی‌پایان ایران و عراق بر سر ثروت سیاه اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر ، حمید بورد مدیر عامل شرکت ملی نفت ایران در آئین امضای قرارداد طرح توسعه میدان گازی مدار گفت: قرارداد جاری توسعه میدان گازی مدار در استان بوشهر است میدان منحصر به فرد گازی با میعانات گازی مناسب به ارزش ۶۰۰ میلیون دلار برآورد شده است.

وی ادامه داد: ۲۰ حلقه چاه و تأسیسات جانبی حفاری می‌شود و سال جاری اجرا می‌شود و روزانه ۱۳ تا ۱۳.۵ میلیون متر مکعب به ظرفیت تولید گاز کشور افزوده می‌شود که بتوانیم مستقیماً مصرف فولاد مبارکه سپاهان را به صورت بلند مدت تأمین کنیم که سود مضاعفی را برای اقتصاد کشور به همراه خواهد داشت.

مدیر عامل شرکت ملی نفت ایران اضافه کرد: برای صنعت فولاد به دلیل توسعه پایدار و برای صنعت نفت به دلیل میادین گازی سود مضاعفی به همراه دارد.

وی افزود: این قرارداد با مشارکت شرکت اویک و فولاد مبارکه سپاهان و به کارفرمایی نفت مرکزی مجموعه شرکت ملی نفت ایران اجرایی خواهد شد.

نوشته افزایش ۱۳.۵ میلیون متر مکعبی ظرفیت گاز کشور اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار اقتصادی پارسوماش خبر ، طبق گزارش تحلیلی از اقدام‌های شرکت ملی نفت ایران بر اساس قانون برنامه هفتم توسعه و گزارش‌های مرکز پژوهش‌های مجلس، با وجود الزام های قانونی در برنامه‌های توسعه‌ای کشور، عملکرد اجرایی در کاهش و رفع گاز های مشعل در دوره‌های پیشین رضایت‌بخش نبوده است؛ اما به نظر می‌رسد براساس برنامه هفتم توسعه، و در دولت چهاردهم عزم جدی‌تری برای مهار این گازهای باارزش که هر روز در آسمان ایران می‌سوزند، شکل گرفته است.

پیشینه قانونی برای رفع گازهای مشعل

در برنامه ششم توسعه، دولت مکلف شده بود تا پایان برنامه، نسبت به جمع‌آوری و بهره‌برداری از ۹۰ درصد گازهای مشعل اقدام کند. با این حال، مطابق با گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس، تنها حدود ۵ درصد از این هدف محقق شد. مهم‌ترین دلایل این ناکامی، نبود ساختارهای انگیزشی برای مشارکت بخش خصوصی، ضعف در طراحی مدل‌های اقتصادی پروژه‌ها، و عدم اختصاص منابع مالی پایدار بود.

اکنون در برنامه هفتم برای رفع این نارسایی‌ها، تمهیدهای تازه‌ای اندیشیده شده است که مهم‌ترین آن‌ها وضع عوارض پلکانی برای سوزاندن گازهای مشعل است که از ۵ درصد ارزش روز گاز در سال نخست شروع شده و به ۷۵ درصد در سال پایانی برنامه می‌رسد. این ابزار تنبیهی مالی، به‌منظور افزایش جذابیت جمع‌آوری گازهای فلر طراحی شده است.

برنامه سه‌مرحله‌ای شرکت ملی نفت برای مهار فلر

مدیر نظارت بر تولید نفت و گاز شرکت ملی نفت ایران، به تازگی سه طرح کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت برای مهار فلرسوزی رونمایی کرده است.

فرخ علیخانی طرح‌های کوتاه‌مدت را اینگونه توضیح داد: این طرح‌ها شامل واگذاری گازهای مشعل به بخش خصوصی از طریق مزایده است؛ در یکی دو سال گذشته، مزایده‌ها برگزار شده و بخشی از پروژه‌ها اجرایی و برخی دیگر در مراحل پایانی هستند.

مدیر نظارت بر تولید نفت و گاز شرکت ملی نفت ایران درباره طرح‌های میان‌مدت ادامه داد: دو پروژه اصلی «بیدبلند» و «مارون» در این دسته قرار دارند که تاکنون به‌ترتیب ۷۵ درصد و ۷۴ درصد پیشرفت فیزیکی داشته‌اند.

وی خاطر نشان کرد: همچنین پروژه‌های جانبی نظیر «خارَک» نیز به حدود ۷۳ درصد رسیده‌اند. این پروژه‌ها بر اساس برنامه‌ریزی صورت‌گرفته، در سال‌های ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۶ تکمیل خواهند شد.

این مقام مسئول طرح‌های بلندمدت را شامل پروژه‌های ان‌جی‌ال (NGL) نظیر NGL ۳۱۰۰ با ۹۳ درصد پیشرفت و NGL ۳۲۰۰ دانست که به مرحله بهره‌برداری اولیه رسیده است.

وی هدف نهایی از این پروژه‌ها، تأمین پایدار خوراک برای صنایع پتروشیمی و تزریق گاز به شبکه سراسری اعلام کرد.

ساخت داخل و تأمین مالی غیردولتی

فرخ علیخانی همچنین به ابعاد مهندسی و مالی این پروژه‌ها اشاره کرد و گفت: در بخش مهندسی، نصب و راه‌اندازی، پروژه‌ها ۱۰۰ درصد با توان داخلی انجام شده‌اند.

وی ادامه داد: در بخش تأمین کالا، حدود ۶۵ درصد از منابع داخلی و ۳۵ درصد از خارج تأمین شده که عمدتاً مربوط به تجهیزات خاص گاز ترش است.

این مقام مسئول افزود: در بخش تأمین مالی، هیچ پروژه‌ای از منابع داخلی شرکت ملی نفت تأمین اعتبار نشده و سرمایه‌گذاری‌ها از طریق بخش خصوصی، صندوق توسعه ملی و هلدینگ‌های بزرگ مانند خلیج فارس انجام شده‌اند.

در این زمینه مرکز پژوهش‌های مجلس ناکارآمدی نظام قیمت‌گذاری گاز مشعل و عدم پایبندی برخی شرکت‌ها به تعهدات پیمانی و نبود مشوق‌های پایدار برای سرمایه‌گذاران عمده‌ترین موانع برشمرده شده است.

مرکز پژوهش های مجلس پیشنهاد داده است که دولت با اعمال سیاست‌های ترکیبی (تشویق + تنبیه)، مشوق‌های مالیاتی و حمایت از سرمایه‌گذاران داخلی، مسیر تکمیل طرح‌ها را تسهیل کند.

در افق برنامه هفتم توسعه، انتظار می‌رود بخش بزرگی از گازهای همراه نفت، به‌جای سوزانده‌شدن در مشعل‌ها، به ارزش اقتصادی برای کشور تبدیل شوند.

با توجه به پیشرفت فیزیکی بالای برخی طرح‌ها و مشارکت مؤثر بخش خصوصی، امیدواری‌هایی درباره تحقق این هدف وجود دارد. با این حال، تضمین موفقیت نهایی در گرو رفع موانع ساختاری و تداوم اراده حاکمیتی برای پایان‌دادن به سوزاندن ثروت ملی در مشعل‌ها است.

پیش از این هم مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران از اجرایی شدن بزرگترین طرح جمع آوری مشعل‌های فلرسوز با کمک پتروشیمی ها خبر داده و گفته بود: دو نوع فلرسوزی داریم؛ مشعل‌های گاز همراه نفت که بیشتر در منطقه خوزستان، منطقه غرب و شرق کارون و منطقه دهلران و مناطق نفتی قرار دارند و مشعل های واقع در منطقه عسلویه که از منابع گازی هستند.

معاون وزیر نفت خاطرنشان کرد: قراردادهای متعددی روی هر دو نوع مشعل توسط پتروشیمی ها منعقد شده و پیگیری می شود؛ در این میان مشعل هایی که در میادین نفتی در منطقه خوزستان، ایلام، کهگیلویه و گچساران واقع شده‌اند، در حال نهایی شدن هستند و سه گروه پتروشیمی در این زمینه ورود کرده و به انجام سرمایه گذاری پرداخته‌اند.

مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی یکی از این پتروشیمی ها را هلدینگ خلیج فارس معرفی کرد که از طریق شرکت بیدبلندخلیج فارس اقدام کرده است و ادامه داد: جمع سرمایه‌گذاری انجام شده در چهار استان ۱.۱ میلیارد دلار بوده است.

عباس زاده افزود: مشعل‌های پراکنده توسط این شرکت جمع آوری شده و با کمک شبکه خطوط انتقال به پالایشگاهی در بیدبلند بهبهان منتقل می‌شود.

وی این پروژه را بزرگترین پروژه جمع آوری گاز های فلر دانست و خاطرنشان کرد: امسال و تا پایان سال ۱۴ مشعل فلرسوز جمع آوری می شود.

معاون وزیر نفت گفت: این طرح جمع آوری ۵۵ مشعل فلر را هدف گذاری کرده است.

نوشته آغاز گام‌های اجرایی برنامه مهار گازهای مشعل /هوای مناطق نفت خیز پاک می‌شود اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش پارسوماش خبر از شرکت ملی نفت ایران، حمید بورد، روز شنبه در نشست مشترک با مدیران ارشد نفتی جزیره خارک با قدردانی از تلاشگران عملیاتی شرکت پایانه‌های نفتی ایران، متذکر شد که روند صادرات نفت به‌صورت مطلوب در جریان است و تحولات منطقه‌ای نمی‌تواند خللی در عزم و اراده کارکنان صنعت نفت برای عمل به وظایف محوله ایجاد کند.

وی با اشاره به موقعیت کلیدی جزیره خارک در فرآیند تولید و صادرات نفت، خاطرنشان کرد: خارک حلقه نهایی زنجیره تولید نفت است و حاصل تلاش همه نیروهای صنعت نفت در این منطقه به بار می‌نشیند.

معاون وزیر نفت ادامه داد: خارک تنها یک پایانه صادراتی نیست، بلکه تسهیلات فرآورشی سه میدان بزرگ نفتی کشور یعنی ابوذر، فروزان و درود نیز در این منطقه انجام می‌شود که این مسئله اهمیت خارک را دوچندان کرده است.

بورد با اشاره به آمادگی کامل این مجموعه برای توسعه و نوسازی زیرساخت‌ها در خارک گفت: از انجام تعمیرات اساسی تا پیشبرد پروژه‌های تحقیقاتی، همه امکانات برای افزایش ظرفیت در این منطقه بسیج شده‌اند.

وی با بیان اینکه بخش مهمی از معیشت مردم خارک وابسته به صنعت نفت است و اگرچه این رابطه دوسویه بوده، اما خدمت مردم شریف و نجیب این منطقه به صنعت نفت و کشور، کم‌نظیر و ارزشمند است و این شرکت قدردان آنهاست، افزود: در حیطه مسئولیت‌های اجتماعی، از تمام توان مجموعه برای خدمت‌رسانی به مردم استفاده خواهیم کرد. در این رابطه، شرکت پایانه‌های نفتی ایران نیز توانسته با بهره‌مندی از سازمانی مستقل در حوزه مسئولیت‌های اجتماعی، به صورت مقتدرانه در این حوزه ایفای نقش کند.

جزیره خارک به علت نزدیکی به مناطق نفتخیز، موقعیت خوب دریایی و عمق مناسب برای پهلوگیری نفتکش های عظیم، مناسب ترین مکان برای صدور و بارگیری نفت خام تشخیص داده شد و پس از عقد قرارداد با کنسرسیوم نفت، در سال ۱۳۳۷ نخستین اقدام ها پروژه ساخت اسکله های بارگیری و مخازن ذخیره سازی نفت خام در آن آغاز شد و نخستین قطره نفت خام در سال ۱۳۴۰ وارد این جزیره شد. پایانه نفتی خارگ تا سال ۱۳۷۸ توسط شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب اداره می شد.

نوشته صادرات نفت ایران به مقدار قابل توجهی ادامه یافته است اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار اقتصادی پارسوماش خبر ، ۲۰۰ فرصت سرمایه‌گذاری در صنایع بالادستی نفت و گاز با مجموع ارزش تقریبی ۱۳۷ میلیارد دلار، در رویداد «تحول در سرمایه‌گذاری و توسعه در بالادست نفت و گاز ایران» برای نخستین‌بار به‌ صورت عمومی معرفی خواهد شد.

پیشتر مدیر سرمایه‌گذاری و کسب‌وکار شرکت ملی نفت ایران با اشاره به اهمیت این رویداد خاطرنشان کرده بود: شرکت ملی نفت ایران بسته‌ای کم‌نظیر از فرصت‌های سرمایه‌گذاری را در این همایش رونمایی خواهد کرد تا گامی جدی در مسیر توسعه بخش بالادستی و جذب سرمایه‌های داخلی و خارجی برداشته شود.

امیر مقیسه با بیان اینکه ارزش این فرصت‌ها به حدود ۱۳۷ میلیارد دلار می‌رسد، گفته بود: این فرصت‌ها برای نخستین‌بار به‌طور عمومی منتشر می‌شوند و زمینه‌ای برای مشارکت گسترده‌تر بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران خارجی در پروژه‌های کلان نفت و گاز کشور فراهم می‌کنند.

نوشته رویداد «تحول در سرمایه‌گذاری و توسعه در بالادست نفت و گاز ایران» فردا برگزار می شود اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار اقتصادی پارسوماش خبر ، بروز ناترازی شدید برق سبب شد هفته های اخیر خاموشی هایی در کشور رخ دهد.

براین اساس وزارت نفت و شرکت ملی نفت ایران نسبت به تامین برق برنامه ریزی کرده اند.

با هدف تأمین پایدار برق مورد نیاز صنعت نفت و کمک به رفع بخشی از ناترازی این انرژی در کشور، شرکت ملی نفت ایران چهار پروژه تولید برق را در رویداد تحول در سرمایه‌گذاری و توسعه در بالادست نفت و گاز ایران معرفی می‌کند.

فرصت‌های ارائه‌شده برای تولید و انتقال ۵۱۰ مگاوات ساعت برق، شامل چهار پروژه در حوزه فعالیت شرکت‌های ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، نفت و گاز اروندان، پایانه‌های نفتی ایران و منطقه ویژه اقتصادی لاوان است.

همچنین شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، پروژه‌ای ۴۰۰ مگاواتی را به سرمایه‌گذاران معرفی می‌کند.

شرکت نفت و گاز اروندان نیز پروژه‌ای با ظرفیت ۲۰ مگاوات را برای اجرا ارائه خواهد داد.

همچنین شرکت پایانه‌های نفتی ایران و منطقه ویژه اقتصادی لاوان، به‌ترتیب پروژه‌های تولید برق با ظرفیت‌های ۵۰ و ۴۰ مگاوات را برای جذب سرمایه‌گذاری در این رویداد معرفی می‌کنند.

رویداد «تحول در سرمایه‌گذاری و توسعه در بالادست نفت و گاز ایران» روز سه شنبه دوم اردیبهشت ۱۴۰۴ با حضور وزیر نفت در محل سالن اجلاس سران برگزار می شود.

انتظار می رود با مشخص شدن سرمایه گذاران در این پروژه ها و اجرایی شدن آنها بخش زیادی از ناترازی برق کشور رفع شود.

نوشته شرکت ملی نفت ایران برای تولید برق اقدام می کند اولین بار در پارسوماش خبر. پدیدار شد.