پارسوماش خبر : در استان خوزستان، به عنوان یکی از مناطق استراتژیک کشور، تحلیل عملکرد آموزشی شهرستانهای مختلف گویای واقعیات عمیقتری از چالشهای ساختاری نظام آموزشی چهار شهرستان است.
بررسی های تحلیلی و تطبیقی دادههای چهار شهرستان مسجدسلیمان، اندیکا، هفتگل و لالی در دوره دوم نظری، نه تنها تصویری از نابرابری آموزشی، بلکه نشانههایی از ناپایداری در کیفیت آموزش را نمایان میسازد.
به گزارش پایگاه خبری پارسوماش خبر در آمار شهرستان مسجدسلیمان که از سوی اداره کل آموزش و پرورش ارائه شده است در پایه یازدهم از ۹.۴۵ به ۹.۸۸ و کسب رتبه هشتم استان، موفقیت نسبی در این پایه را نشان میدهد، اما باید توجه داشت کاهش ناگهانی نمرات در پایه دوازدهم از ۹.۹۸ سال ۱۴۰۳ به ۹.۲۵ در سال ۱۴۰۴ و سقوط به رتبه دهم، پرسشهای بنیادینی درباره ثبات مدیریت آموزشی و کیفیت تدریس در مقطع حساس کنکور ایجاد میکند. این نوسان محسوس میتواند نشاندهنده ضعف در برنامهریزی درسی، نبود نقشه راه بومی سازی شده برای ارتقاء میانگین نمرات نهایی و کاهش رشد منفی در این نمرات و افزایش قبولی در رشته ها و دانشگاههای تراز کشور، ناکافی بودن آمادگی دانشآموزان برای امتحانات نهایی، یا حتی تغییرات نامناسب در روشهای سنجش و ارزشیابی باشد.
در قطب مقابل، شهرستان اندیکا با قرارگیری در رتبه ۳۹ از ۴۰ ناحیه استان، با نمراتی در حدود ۶.۶ در پایه یازدهم و ۶.۱۱ در پایه دوازدهم، بیانگر یک بحران آموزشی عمیق است. این وضعیت نه تنها حاکی از محرومیت ساختاری و تهی شدن مداوم این منطقه از معلمان با سابقه و باتجربه به دلیل انتقال به شهرستانهای همجوار یا مرکز استان است که این چالش نیز در غالب موارد به دلیل کم برخورداری این شهرستان نسبت به شهرستانهای همجوار میباشد، بلکه نشان میدهد که مکانیزمهای نظارتی و حمایتی آموزش و پرورش استان در ارتقای کیفیت آموزش در مناطق محروم ناکام ماندهاند. تداوم چنین شرایطی به معنای بازتولید چرخه فقر و تشدید نابرابریهای اجتماعی در آینده است.
شهرستان هفتگل با کاهش نمرات در پایه یازدهم از ۸.۶۱ به ۸.۱۸ و افزایش در پایه دوازدهم از ۸.۶ به ۸.۷۱، الگویی نامتعارف را نمایش میدهد که میتواند ناشی از ناهماهنگی در برنامهریزی درسی بین پایههای مختلف یا تفاوت در کیفیت تدریس باشد. همچنین، شهرستان لالی با کاهش مداوم نمرات در هر دو پایه، از ۸.۱۸ به ۸.۰۳ در یازدهم و از ۸.۰۳ به ۷.۸۳ در دوازدهم، حاکی از فقدان یک برنامه راهبردی منسجم برای ارتقای مستمر کیفیت آموزش است.
این دادهها در مجموع نشان میدهد که سیستم آموزشی استان از انسجام درونی و ثبات کیفی بیبهره است. نوسانات غیرمنطقی در عملکرد آموزشی شهرستانهای مختلف میتواند نشأتگرفته از عواملی همچون نابرابری در توزیع معلمان مجرب، کمبود منابع آموزشی استاندارد، ضعف در سیستم نظارت و پایش کیفیت، و عدم اجرای برنامههای آموزشی متناسب با نیازهای محلی باشد. همچنین، فقدان یک نظام یکپارچه برای شناسایی به موقع مشکلات و مداخله مؤثر در مناطق محروم، به تشدید این نابرابریها دامن زده است.
واقعیت تلخ این است که تا زمانی که عدالت آموزشی به عنوان یک اصل راهبردی در سیاستگذاریهای آموزشی استان مورد توجه جدی قرار نگیرد، شاهد تداوم و حتی تعمیق این شکافها خواهیم بود. آنچه در این میان مغفول مانده، آینده دانشآموزانی است که به دلیل محل تولد یا زندگی از کیفیت آموزشی مناسب محروم میمانند و این محرومیت، مسیر زندگی فردی و اجتماعی آنان را تحت تأثیر قرار میدهد. بنابراین، ضرورت بازنگری اساسی در سیاستهای توزیع منابع، استقرار نظام پایش مستمر کیفیت آموزشی، و اجرای برنامههای مداخلهای هدفمند در مناطق محروم، نه تنها یک نیاز آموزشی، که یک نیاز اخلاقی و اجتماعی برای مسئولان استانی و ملی به شمار میرود.
